เฉินไห่นอนยาวจนตื่นเอาตอนสาย
พอลืมตาขึ้น เขาก็เห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม
ลุงใหญ่นั่งจ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ใบหน้ามันเยิ้ม ในอ้อมแขนกอดห่อผ้าไว้แน่น
“ลุงไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?”
เฉินไห่ถาม
“นอนสิ”
ลุงใหญ่ตอบ
“แต่นอนหลับไม่สนิทน่ะ”
“ลุงฟังเสียงขยับเขยื้อนอยู่ทั้งคืน”
ลุงใหญ่เสริมอีกประโยค
“ใต้ประตูมีลมลอด พอลุงหลับตาก็รู้สึกเหมือนมีคนจะเข้ามา”
เฉินไห่ทั้งขำทั้งจนใจ
“เงินกับตั๋วนี่ลุงนับไปสามรอบแล้ว”
ลุงใหญ่พูด
“เงินสด 176 หยวน บวกกับใบรับรองใบนั้น แล้วก็นาฬิกาที่ข้อมือแก”
“นับสามรอบก็ไม่มีประโยชน์หรอก เงินมันไม่งอกขาเดินหนีไปเองเสียหน่อย”
เฉินไห่ตอบ
“ก็ไม่แน่หรอก ใจคนยากแท้หยั่งถึง”
ลุงใหญ่ทำหน้าเคร่งขรึม
เฉินไห่รับถุงเงินมา ชั่งน้ำหนักเล่น ๆ ในมือ
“กลางวันแสก ๆ ไม่มีใครมาปล้นหรอก ลุงนอนต่อเถอะ ผมกลับหมู่บ้านสักเที่ยว”
เขาพูด
“กลับหมู่บ้านไปทำไม?”
“ไปเอาปลาแห้ง เมื่อวานรับปากหัวหน้าอู่กับลุงเส้าไว้”
เฉินไห่ตอบ
ลุงใหญ่อ้าปากจะตามไป แต่ขาอ่อนจนลุกไม่ขึ้น เลยต้องนอนลงไปอีกครั้ง
เฉินไห่ปิดประตูแล้วเดินลงบันไดไป
จักรยานยี่ห้อหย่งจิ่วคันนั้นจอดพิงกำแพงอยู่หน้าโรงแรม สีดำเงาวับ มีฝุ่นจับบาง ๆ บนแฮนด์
เขาจับแฮนด์แล้วคร่อมขึ้นไป ถีบเท้าลงกับพื้น ล้อก็หมุนดังครืด ๆ
ถ้าเดินต้องใช้เวลาสองชั่วโมง แต่จักรยานคันนี้ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว เขาคิดในใจ
ถนนออกจากเมืองเป็นถนนลูกรัง ขรุขระจนกระดูกแทบสั่น
แต่เขาไม่เหนื่อย กลับยิ่งปั่นยิ่งมีแรง ลมพัดหวีดผ่านข้างหู
พอผ่านปากทางเข้าเมือง เขาเห็นคนต่อแถวยาวหน้าสหกรณ์ซื้อขายของ มีทั้งคนแบกกระสอบและคนหอบผ้าอยู่ในแถว
นี่แหละปีที่ข้าวยากหมากแพง แป้งข้าวโพดถุงเดียวก็ทำให้คนต่อแถวยาวเป็นครึ่งลี้ เขารำพึงในใจ
เขากดกระดิ่งจักรยานหนึ่งที เสียงกรุ๊งกริ๊งใสดังกังวาน คนหาบของริมทางสองสามคนต่างหันมามอง