ตอนลากปลากะรังยักษ์หนัก 800 ชั่งกลับมาถึงลานตากปลา ชาวบ้านสือผู่ทั้งเด็กและคนแก่ก็พากันออกมาดูจนหมด
ปลากะรังยักษ์หนัก 800 ชั่ง ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนช่วยกันออกแรงตะโกนเป็นจังหวะ ใช้ไม้คานสองท่อนที่หนาเท่าปากชาม ถึงช่วยกันยกมันขึ้นไปกลางลานตากปลาได้
ปลากะรังยักษ์นอนอยู่บนแผ่นหินสีเขียว
เกล็ดปลาสะท้อนประกายสีเขียวคล้ำลึกลับ แต่ละแผ่นใหญ่เท่าฝ่ามือ เรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
ปากปลาอ้าแง้ม เผยให้เห็นฟันเรียงเป็นแถวคมกริบราวคมมีด เด็กขี้ขลาดสองสามคนรีบหลบไปอยู่หลังผู้ใหญ่
ผู้คนยืนล้อมลานตากปลาแน่นขนัดหลายชั้น
พวกผู้ชายนั่งยอง ๆ ข้างปลา พากันคุยว่าปลาตัวนี้จะแล่เนื้อและเคี่ยวน้ำมันได้เท่าไร ส่วนพวกผู้หญิงอุ้มลูกยืนดูอยู่บนขั้นบันไดหินสูง ๆ เด็ก ๆ วิ่งเล่นซุกซนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เป็นระยะก็ถูกผู้ใหญ่ในบ้านหิ้วคอเสื้อดึงกลับมา
หัวหน้าเฉินยืนอยู่ข้างหัวปลา กระแอมเบา ๆ ใบหน้ายังมีร่องรอยความตื่นเต้นที่จางไม่หมด
“เงียบกันก่อน ทำตามกติกา!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองไปรอบฝูงชน
“ชาวประมงที่ออกทะเลไปช่วยกันล้อมจับ ได้ส่วนแบ่งคนละส่วน เฉินไห่ได้ครึ่งหนึ่ง!”
ฝูงชนเงียบไปสองวินาที
จากนั้นก็แตกฮือ
“ครึ่งหนึ่ง?!”
“โห ไอ้หนุ่มนี่ได้ปลากะรังยักษ์ไปครึ่งตัวคนเดียวเลย!”
“เขาเป็นคนแทงมันตายเอง เอาชีวิตเข้าแลก จะได้ครึ่งหนึ่งแล้วมันผิดตรงไหน?”
คนส่วนใหญ่ฟังแล้วก็ยอมรับ
ทั้งหมู่บ้านรู้ดีว่าใครเป็นคนฆ่าปลาตัวนั้น ถ้าไม่มีเฉินไห่ ไม่ต้องพูดถึงแบ่งปลาเลย วันนี้ไม่แน่อาจมีคนต้องสังเวยชีวิตอีกหลายคน