ผู้อำนวยการเจิงผุดลุกขึ้นชี้หน้าหลินไห่ ตัวสั่นอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะสูดหายใจเข้าปอดได้เต็มที่
“ไอ้หนุ่มนี่!”
ผู้อำนวยการเจิงโกรธจนแทบควันออกหู
“อะไรคือช่วยกันหน่อย? แกจะหลอกฉันอีกแล้ว! ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมาก็ไม่ได้คิดดีเลยสักนิด!”
“ผู้อำนวยการเจิง พูดแบบนี้ได้ยังไงครับ”
เฉินไห่ทำสีหน้าราวกับได้รับความไม่เป็นธรรม
“ตอนเข้ามาแกก็พูดอยู่นั่นว่าเห็นแก่โรงงาน อยากขนของให้ได้มาก ๆ เดี๋ยวก็ขอรถลาก เดี๋ยวก็วกไปเรื่องหอยเป๋าฮื้อของญาติแซ่เปา”
“อ้อมค้อมมาตั้งนาน ที่แกต้องการก็คือเรือลำนั้น!”
ผู้อำนวยการเจิงทุบโต๊ะอย่างหัวเสีย
“แกไปให้ผู้อำนวยการโรงงานตัดสินใจเองก็ได้ แต่ยังต้องยืมปากฉันอีก พอฉันเอ่ยปาก ก็กลายเป็นคนรับเคราะห์แทนแกน่ะสิ!”
“ผู้อำนวยการเจิง เรือของผมเอาไว้ขนของให้โรงงานนะครับ”
“อย่ามาใช้มุกนี้กับฉัน!”
ผู้อำนวยการเจิงเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความโมโห
“ฉันทำงานโรงอาหารมาตั้งสิบกว่าปี นี่เป็นครั้งแรกที่โดนใครวางแผนใส่แบบนี้ แกนี่มันทำฉันโมโหแทบตาย ฉันอยากเตะแกออกไปจริง ๆ!”
ผู้อำนวยการเจิงเดือดจัด หอบหายใจแรง
เฉินไห่รีบยิ้มเอาใจ เลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้แล้วพูดเสียงอ่อนลง
“ผู้อำนวยการเจิง ใจเย็นก่อนครับ ผมยอมรับว่าคราวนี้ผมทำไม่ถูก แต่ผมก็จนปัญญาจริง ๆ”
เฉินไห่พูดปลอบต่อ
“ลองคิดดูดี ๆ สิครับ ผมออกเรือไปหาปลา ได้ของดีกลับมา อย่างแรกก็ต้องแบ่งให้โรงอาหารของเราก่อนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ต่อไปของดี ๆ ก็จะอยู่ในมือคุณทั้งนั้น”
“คราวหน้าผมออกทะเล จะหาของดี ๆ มาฝากคุณเป็นพิเศษ คุณว่าได้ไหมครับ?”
“……”
เฉินไห่รู้ดีว่าปลอบด้วยคำพูดอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ต้องให้ผู้อำนวยการเจิงได้ลิ้มรสผลประโยชน์จริง ๆ
“แกจะเอาของดีอะไรมาให้ฉัน?”
น้ำเสียงของผู้อำนวยการเจิงอ่อนลงมาก แฝงความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
“ขออุบไว้ก่อนครับ ถึงตอนนั้นคุณก็รู้เอง รับรองว่าพอใจแน่นอน”
ผู้อำนวยการเจิงกำลังจะถามต่ออีกสองสามคำ
แต่เฉินไห่ออกไปนอกประตูแล้ว แถมยังหันกลับมาโบกมือให้เขา
“ไอ้หนุ่มนี่…จริง ๆ เลย!”
“ช่างเถอะ ขนาดผู้อำนวยการเส้ายังกล้าวางแผนใส่ แล้วจะนับอะไรกับฉัน?”