ฟ้าเพิ่งสาง
เสิ่นชิวเยว่ก็ถูกเสิ่นเหล่าซานไล่ออกจากบ้าน
เสิ่นเหล่าซานยังเมาค้างจากเมื่อคืน ลืมตาปรือ ๆ นั่งยองอยู่ตรงธรณีประตู แทะก้างปลาที่เหลือจากเมื่อวานไปพลางด่าไปพลาง
“ตัวถ่วงชัด ๆ ทำกับข้าวก็ไม่เป็น พ่อแกอายุสั้น ทิ้งภาระอย่างแกไว้ให้ฉันเลี้ยง หรือจะให้เลี้ยงไปทั้งชีวิต?”
เสิ่นชิวเยว่ไม่ตอบอะไร เธอสวมเสื้อให้เสี่ยวสือโถว ก่อนพูดอย่างระมัดระวัง
“ลุง ฉันจะพาเสี่ยวสือโถวไปหาของทะเลแถวหาด เดี๋ยวกลับมาก่อนเที่ยงนะ”
“ไสหัวไป ๆ ถ้าหาอะไรไม่ได้ก็อดไป อย่าคิดกลับมาขอข้าวกินที่บ้านฉันอีก!”
เสิ่นชิวเยว่จูงมือเสี่ยวสือโถวออกจากบ้าน
ประตูปิดปังอยู่ด้านหลัง เธอถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
เธอไม่ได้จะไปหาของทะเล
เธอจะไปหาเฉินไห่
เมื่อคืนหลินเหวินหลงกลับมาจากในเมือง
เสิ่นชิวเยว่นอนอยู่ในห้องเล็ก ๆ ข้างครัว ผนังบางมาก เธอจึงได้ยินหลินเหวินหลงทะเลาะกับหลินเต๋อกุ้ยเสียงดังลั่นผ่านผนัง
ฟังไม่ค่อยชัด แต่เธอจับคำที่ขาด ๆ หาย ๆ ได้อยู่สองสามคำ
“ใบอนุญาตออกทะเล”
“ตรวจเข้มประมงแบบกะทันหัน”
“ทางน้าชาย”
ส่วนที่เหลือเธอฟังไม่รู้เรื่อง แต่แค่คำพวกนี้ก็ทำให้ใจคอไม่ดีแล้ว
น้าชายของหลินเหวินหลงทำงานอยู่ที่สำนักงานประมงในเมือง
คนทั้งหมู่บ้านชาวประมงรู้กันดี