เช้าวันต่อมา เฉินไห่ก็มาถึงห้องทำงานของหัวหน้าเจิงแต่เช้า
ตอนเขาเดินเข้าไป หัวหน้าเจิงกำลังประคองแก้วเคลือบใบใหญ่ ไอน้ำลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกลิ่นชาอ่อน ๆ
“มาแล้วเหรอ รีบนั่งสิ”
“ไม่ต้องเกรงใจ รินชาดื่มเองได้เลย”
หัวหน้าเจิงวางแก้วเคลือบลง ยิ้มสดใสยิ่งกว่าแสงแดด
เฉินไห่ก็ไม่เกรงใจจริง ๆ เขาหยิบกระติกน้ำร้อนมารินน้ำใส่แก้ว
หัวหน้าเจิงจิบชาไปสองอึก แล้วยิ้มมองเฉินไห่
“เสี่ยวเฉิน นายนี่มีฝีมือจริง ๆ”
“เพิ่งเริ่มงานได้แค่สองวัน ก็ทำยอดรับซื้อของทั้งเดือนเกินเป้าแล้ว”
“ถ้าเป็นคนรับซื้อคนอื่น ต่อให้ทำงานตั้งยี่สิบวันก็ยังขาดอีกตั้งเยอะ ต้องคอยปะติดปะต่อยอดเอาตอนสิ้นเดือน”
“ฉันเห็นความสามารถของนายแล้ว คนที่อยู่ตึกหน้าก็เห็นกันหมด”
หัวหน้าเจิงเอ่ยชมเฉินไห่
เขาชมจากใจจริง เพราะในสถานการณ์แบบนี้ คนที่หาเนื้อมาได้มีไม่มาก และคนที่หาเนื้อมาได้เป็นจำนวนมากมีแค่เฉินไห่คนเดียว
“แต่ฉันก็ต้องตำหนินายเหมือนกัน นายมีแค่คนเดียว ต่อให้ทุ่มสุดแรง วันหนึ่งจะขนมาได้สักเท่าไหร่?”
“ต่อให้ใช้รถสามล้อ อย่างมากก็ได้ไม่กี่ร้อยชั่งใช่ไหม?”
หัวหน้าเจิงพูดเหมือนตำหนิ แต่กลับยิ้มแย้ม ไม่มีน้ำเสียงตำหนิเลยสักนิด ตรงกันข้าม ยังคิดเผื่อเฉินไห่ในหลาย ๆ ด้านด้วย
“ถ้านายมีพาหนะขนส่งดี ๆ เที่ยวหนึ่งขนมาได้มากหน่อย นายก็จะเบาแรง คนงานในโรงงานก็ได้กินเนื้อเพิ่ม นายว่าใช่ไหม?”
เฉินไห่พยักหน้า จะว่าเขาไม่อยากได้หรือไง?
รถสามล้อช่วยให้ไม่ต้องแบก แต่ก็ยังต้องปั่นเอง เวลาเดินทางไกล ขาทั้งสองข้างของเขาแทบเป็นตะคริว
สิ่งที่เขาอยากได้ที่สุดคือรถยนต์สักคัน แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ สมัยนี้รถยนต์มีน้อย แถมยังแพงมาก ไม่มีทางจัดสรรให้เขาสักคัน
“หัวหน้าเจิงพูดถูกมากครับ”
“ช่วงนี้ผมออกทะเลเที่ยวหนึ่งก็ได้ปลาอย่างน้อยพันกว่าชั่ง”
“แต่ผมมีแค่สองขา ต่อให้ใช้รถสามล้อก็ขนกลับมาไม่ไหว เฮ้อ เสียดายจริง ๆ!”
เฉินไห่หยั่งเชิงหัวหน้าเจิง ว่าปลาพันกว่าชั่งจะล่อให้เขาหาของดี ๆ มาให้อีกได้ไหม หรือไม่ก็ให้โรงงานส่งรถมารับ?
“เสี่ยวเฉิน ที่นายบอกว่าพันกว่าชั่ง ไม่ใช่แค่บางครั้งใช่ไหม?”