การไต่สวนในวังฉางชุนยุติลงชั่วคราว
รุ่ยอี้ถูกถอดราชทินนาม ลดขั้นเป็นกุ้ยเหริน และกักบริเวณไว้ในวังเหยียนสี่ นอกประตูวังเพิ่มเวรยามขึ้นอีก ห้ามนางกำนัลและขันทีทุกคนเข้าออกตามใจ แม้แต่เสื้อผ้าอาหารและยาที่ใช้ในแต่ละวัน ก็ต้องผ่านการตรวจสอบของฮองเฮาก่อน
ฮงลี่ไม่อยากเชื่อว่ารุ่ยอี้จะคิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ แต่ก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อหลักฐานที่ชี้ไปยังวังเหยียนสี่ ต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮา ฮองเฮา และผู้คนทั่วฝ่ายใน
เรื่องจึงคาราคาซังอยู่เช่นนี้ถึงสองวัน
รุ่งเช้าวันที่สาม ลี่ซินพลันคุกเข่าอยู่นอกวังฉางชุน อ้างว่ารู้เบื้องหลังคดีชาด
เดิมทีลี่ซินเป็นนางกำนัลของวังเหยียนสี่ แม้นางจะไม่ได้ติดตามรุ่ยอี้มาตั้งแต่เด็กเหมือนอาล่อ แต่หลังรุ่ยอี้เข้าจวน นางก็ถูกส่งไปอยู่ข้างกายและทำงานรับใช้ ทั้งส่งสำรับอาหาร วิ่งธุระ และจัดห้องเก็บของ จึงมีโอกาสสัมผัสสิ่งของต่าง ๆ ที่เข้าออกวังเหยียนสี่เป็นประจำ
คนกันเองเช่นนี้จู่ ๆ ก็ออกมายืนยันความผิดของนายเก่า ย่อมมีน้ำหนักกว่าคำให้การของคนนอก
ตอนลี่ซินถูกพาเข้าตำหนัก ฮงลี่ ไทเฮา และฮองเฮาล้วนประทับอยู่ จืออี้เองก็ถูกเรียกมาเป็นผู้ฟังด้วย
นางนั่งอยู่ข้างหนึ่ง มองลี่ซินคุกเข่าก้มหน้ากับพื้น ในใจก็พอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง
ในเมื่อจินอวี้เหยียนวางแผนการนี้ไว้ ย่อมไม่เตรียมหมากไว้เพียงตัวเดียวอย่างอาล่อ
ก่อนหน้านี้พยานและหลักฐานดูเหมือนครบถ้วน ทว่าหากพิจารณาให้ถี่ถ้วนก็ยังมีช่องโหว่
ลี่ซินคือหมากที่จินอวี้เหยียนซื้อตัวไว้ล่วงหน้า เพื่ออุดช่องโหว่ที่เหลือในตอนท้าย
ฮองเฮาตรัสถามเสียงขรึมว่า “ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องภายใน เหตุใดสองวันก่อนถึงไม่พูด?”
ลี่ซินหมอบอยู่กับพื้น ร่างสั่นเทาเล็กน้อย
“บ่าวกลัวเจ้าค่ะ สองวันนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับ บ่าวไม่กล้าปิดบังอีกแล้วจริง ๆ”
ไทเฮาทรงเลื่อนลูกประคำในพระหัตถ์ ตรัสเรียบ ๆ ว่า “เจ้ารู้อะไรมาบ้าง?”
ลี่ซินก้มศีรษะโขกพื้นอย่างแรงหนึ่งครั้ง
“หลังจากกุ้ยเหรินเหมยทรงครรภ์ได้ไม่นาน บ่าวเคยเห็นแม่นางอาล่อนำกล่องไม้ใบหนึ่งกลับมาจากข้างนอก ข้างในบรรจุชาดไว้ แม่นางอาล่อบอกเพียงว่า นายหญิงสั่งให้นางไปเอากลับมาใช้วาดภาพเจ้าค่ะ”