อี้ฮวนเป็นแขกประจำของสวนหยวนหมิง
นางไม่ได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ทันที
องค์ชายสิบยังอยู่ในเมืองหลวง นางจึงตัดใจอยู่ห่างจากลูกน้อยไม่ได้
แต่ก็จะแวะมาพักอยู่สักสองสามวันทุก ๆ ช่วง
ทุกครั้งที่มา นางจะนำหนังสือมาด้วย
เรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดหลายสิบปี
หลังจากไห่หลานย้ายมาอยู่ด้วย ชีวิตของทั้งสามคนก็คล้ายย้อนกลับไปใช้วันเวลาเมื่อหลายปีก่อนในวังหย่งโซ่วอีกครั้ง
หลังจากนั้นอี้ฮวนก็ไม่เคยเป็นเป็นตายกับฮงลี่อีก
ความรักที่ครั้งหนึ่งเคยมองว่าสำคัญที่สุดในวัยเยาว์ ค่อย ๆ ตกตะกอนลงตามกาลเวลา
องค์ชายสิบกตัญญู มักส่งคนมานำข้าวของมาให้เสมอ
บางครั้งก็เป็นชาใหม่
บางครั้งก็เป็นหนังสือ
บางคราวได้ยินว่าที่จืออี้มีของอร่อย ก็มาแวะกินด้วยเสียเลย
จืออี้ยินดีต้อนรับเขาอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะขนมที่เขานำมาด้วย
เมื่อเทียบกันแล้ว ชีวิตในวังก็ไม่ได้สบายใจเท่าสวนหยวนหมิง
ในช่วงหลายปีแรกหลังหย่งฉีขึ้นครองราชย์ ยังมีเรื่องเก่าในฝ่ายในและหมู่เชื้อพระวงศ์อีกมากมายที่ต้องจัดการ
หลิงเฟยกลับมาได้รับความโปรดปรานอีกครั้งในช่วงบั้นปลายชีวิตของฮงลี่ ทั้งยังให้กำเนิดองค์ชายอีกพระองค์ นับเป็นพระสนมที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดในบรรดาพระสนมของอดีตฮ่องเต้ช่วงบั้นปลาย
เมื่อฮงลี่สิ้นพระชนม์ ความโปรดปรานก็ย่อมสิ้นสุดลงตามไปด้วย
แรก ๆ ดูเหมือนนางจะยังปรับตัวไม่ค่อยได้
แต่ก่อนคนจากตำหนักหย่างซินจะแวะมาหาอยู่บ่อยครั้ง
บัดนี้ประตูวังกลับเงียบสงัดลงในทันใด
นางอุ้มลูกชายวัยเยาว์นั่งอยู่นาน สุดท้ายก็ค่อย ๆ ทำใจยอมรับได้
ฮ่องเต้องค์ใหม่ปฏิบัติต่อพระสนมของอดีตฮ่องเต้อย่างมีน้ำใจเสมอมา
เกียรติยศที่ควรได้รับก็ยังคงครบถ้วน
ลูกชายและลูกสาวทั้งคู่ก็อยู่ข้างกายนาง
จืออี้เคยคิดว่าหลังจากสูญเสียความโปรดปรานจากฮงลี่แล้ว นางอาจก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
แต่กลับไม่มี
บางทีคงเพราะได้รับบทเรียนมามากพอแล้วจริง ๆ
นางกลับทุ่มเทความคิดส่วนใหญ่ให้กับลูก ๆ
ครั้งหนึ่งหลิงเฟยพาลูกสาวมาถวายพระพรที่สวนหยวนหมิง
องค์หญิงน้อยที่ครั้งหนึ่งจืออี้เคยใช้ข่มขู่ว่า «หากทำผิดอีก จะอุ้มไปเสีย» บัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวงามสง่าแล้ว
จืออี้มองนางอยู่หลายครั้ง