เสียงดนตรีบรรเลงขึ้น
อี้ฮวนเผยอริมฝีปากแดงระเรื่อ ขับร้องบทเพลงเมามายใต้เงาบุปผาของหลี่ชิงจ้าว
“หมอกบางเมฆหนาทึบ กลัดกลุ้มยาวนานตลอดวัน กำยานหอมละลายในกระถางทอง...”
น้ำเสียงของนางใสกังวาน อ่อนหวานพลิ้วไหว มิได้จงใจอวดทักษะ ทว่ากลับแฝงความเศร้าจาง ๆ ไว้โดยธรรมชาติ ความคิดถึงในบทเพลงถูกนางขับร้องออกมาอย่างอ่อนหวานอ้อยอิ่ง แต่ไม่ฟังดูโศกเศร้า ราวกับสายลมยามปลายสารทพัดผ่านกอเบญจมาศ กลีบดอกไม้ปลิดปลิว ทว่ากลิ่นหอมอวลกลับติดอยู่บนแขนเสื้อ
ความระแวดระวังที่ฮงลี่มีต่อการที่ไทเฮาทรงเสนอคนใหม่เข้าวังอีกครั้ง ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับเสียงขับร้อง
เขาชื่นชอบบทกวี และชื่นชมสตรีผู้เปี่ยมความสามารถ อี้ฮวนตรงหน้ามีรูปโฉมงดงามสะอาดตา วาจากิริยาไม่ธรรมดา ล้วนเป็นสิ่งที่ตรงกับรสนิยมของเขาพอดี
แต่เมื่อได้ยินท่อน “ผอมลงยิ่งกว่าดอกเบญจมาศ” สีหน้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายจะนึกถึงรุ่ยอี้ที่ยังอยู่ในตำหนักเย็น
ความเหม่อลอยนั้นถูกเขากลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับไม่อาจรอดพ้นสายตาหลายคู่ที่คอยจับจ้องเขาอยู่ตลอดทั้งงานเลี้ยง
ฮองเฮายังคงประทับนั่งอย่างสง่างาม รอยยิ้มบนริมฝีปากไร้ที่ติ ทว่านิ้วมือที่จับจอกสุรากลับเผลอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย คนที่ไทเฮาส่งมาเป็นทั้งหญิงใหม่ที่มาแบ่งความโปรดปราน และเป็นดวงตาคู่หนึ่งที่แทรกเข้ามาในฝ่ายใน ในฐานะประมุขวังหลัง นางไม่อาจแสดงความไม่พอใจออกมาได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าในใจจะไร้ความระแวดระวัง
ฮุ่ยเฟยเกาซีเยวี่ยหลุบตาลงเบา ๆ ปกปิดความไม่พอใจในแววตา เดิมทีนางกังวลว่าหญิงใหม่ผู้นี้จะแย่งชิงความโปรดปรานไปหรือไม่ แต่เมื่อสังเกตเห็นว่าฮงลี่นึกถึงรุ่ยอี้เพราะบทกวี ความขุ่นเคืองใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
สายตาที่เจียปินมองอี้ฮวนตรงไปตรงมายิ่งกว่า
นางมองอีกฝ่ายราวกับกำลังพิจารณาหมากตัวใหม่ที่เพิ่งถูกวางลงบนกระดาน ตั้งแต่รูปโฉม ชาติกำเนิด ไปจนถึงใบหน้านี้จะแบ่งความโปรดปรานจากฮงลี่ไปได้มากน้อยเพียงใด เมื่อตรวจดูจนแน่ใจว่าอี้ฮวนไม่เพียงงดงาม แต่ยังมีความสามารถอยู่ไม่น้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางก็จางลงเล็กน้อย
ฉางไจ้ขั้นเสิ่นอาล่อนั่งอยู่ปลายโต๊ะ ผ้าเช็ดหน้าในมือแทบถูกนางบิดจนผิดรูป