กระต่ายกลับบ้านไปพร้อมพี่ชาย
บ้านหลังนี้ใหม่เอี่ยม เครื่องใช้ไฟฟ้าและเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ตกแต่งอย่างอบอุ่น บนโซฟามีหมอนอิงลายการ์ตูนน่ารักวางอยู่ ส่วนบนผนัง ใต้ตู้โทรทัศน์ และในห้องต่าง ๆ ล้วนมีรูปถ่ายของสองพี่น้องที่ยิ้มแย้มสดใส
พี่ชายกำลังยุ่งอยู่ในครัวเพื่อทำมื้อเย็น กลิ่นหอมลอยออกมาเป็นระยะ
กระต่ายนั่งเหม่อมองโทรทัศน์อยู่บนโซฟา
ฟ้ายังไม่มืดเลย ทำไมถึงทำมื้อเย็นแล้วล่ะ?
แววตาของกระต่ายฉายความสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะจับจ้องแผ่นหลังที่กำลังวุ่นวาย แล้วกลับมาเหม่อลอยอีกครั้ง
“อาอวี้ มากินข้าวได้แล้ว” เสียงอ่อนโยนของชายหนุ่มดังมา
บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารนานาชนิด
หลายอย่างกระต่ายไม่เคยเห็นมาก่อน ทันทีที่เธอนั่งลงและใช้ตะเกียบคีบอาหาร อาหารเหล่านั้นก็มีตัวตนขึ้นมา สีสันและกลิ่นหอมชวนให้เจริญอาหารยิ่งกว่าเดิม
กระต่ายลองชิมกุ้งหนึ่งตัว อร่อยมาก รสสัมผัสที่ปลายลิ้นคล้ายกระตุ้นระบบประสาทของเธอให้ตื่นขึ้น
เธอเหมือนจะลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป
นึกออกแล้ว!
กระต่ายรีบวางตะเกียบ “พี่คะ ร่างจิตของหนูเหมือนจะหายไปแล้ว”
“ใช่สิ มันไปไหนแล้วนะ?”
ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามไม่ได้แตะตะเกียบ ใบหน้ายังคงอ่อนโยนและเอ็นดู “เรียกมันกลับมาสิ ได้ไหม?”
กระต่ายลุกพรวดขึ้นยืน พูดอย่างสับสนว่า “อืม หนูสัมผัสถึงมันแล้ว หนูต้องไปหา”
“ไม่ต้องรีบ กินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วพี่จะไปเป็นเพื่อน”
“ค่ะ...”
หลังกินข้าวเสร็จ ชายหนุ่มก็เก็บโต๊ะและทำความสะอาดครัวอย่างไม่รีบร้อน
จากนั้นเปิดประตูบ้าน หิ้วถุงขยะ แล้วจูงมือเธอออกไปตามหาร่างจิต
ทุกอย่างดูเป็นปกติดี
ราวกับพี่น้องคู่หนึ่งออกไปตามหาสัตว์เลี้ยงที่พลัดหลง
การเชื่อมต่อทางจิตเริ่มเลือนราง ใกล้จะขาดจากกัน ทำให้กระต่ายเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ