สัญญาณไฟแดงตรงทางแยกข้างหน้าสว่างขึ้น รถค่อย ๆ หยุดเรียงต่อกันเป็นแถวยาว
โลกภายนอกไม่มีสัญญาณไฟจราจรอีกแล้ว ถนนสายเก่าที่หลงเหลือจากยุคก่อน บัดนี้ไม่มีใครดูแลมานาน ผิวถนนเต็มไปด้วยหลุมบ่อเล็กใหญ่ รอยแยกคดเคี้ยวแผ่ขยายราวกับแผลเป็นอัปลักษณ์
รกร้าง เงียบงัน ไร้ชีวิตชีวา ตัดกับทุกสิ่งตรงหน้าอย่างชัดเจน
อวิ๋นเจาหลับตาลงเล็กน้อย ปล่อยเส้นใยจิตเลียบไปตามท้องฟ้าเหนือเมือง เพื่อตามหาขอบม่านกั้นทางฝั่งตะวันออก
ตั้งแต่ทั้งสองกลับมารวมกลุ่มกัน เส้นสีดำที่คอยรบกวนเธอก็ไม่ปรากฏขึ้นอีกเลย
เธอคิดว่าผู้เฝ้าประตูลึกล้ำเกินไปหรือเปล่า?
กฎ... ภาพลวงตาของดันเจี้ยนเดี่ยวมีช่องโหว่เต็มไปหมด เพราะมีเธออยู่ การทำลายม่านกั้นจึงง่ายดายมาก
【เจอแล้ว ไอ้ไร้ประโยชน์!】
วิหคครามตัวน้อยเบื่อภาพด้านนอกแล้ว จึงเริ่มเหลือบตามองคนอีกครั้ง ทั้งที่ด่าผู้เฝ้าประตูอยู่แท้ ๆ แต่สายตากลับจ้องเซี่ยถูไม่วาง
อวิ๋นเจาชี้ไปที่ทางแยก «จอดรถ เจอขอบม่านกั้นแล้ว»
«อืม» เซี่ยถูขับรถไปจอดริมถนนอย่างว่าง่าย
ท่าทางและสีหน้าของเจ้าตัวเล็กจะปิดบังเขาได้อย่างไร
เขาเปิดประตูลงจากรถ
เซี่ยถูดึงสายสะพายเป้ของอวิ๋นเจาไว้อีกครั้ง แล้วเลิกคิ้วใส่วิหคครามตัวน้อย ท่าทางยั่วโมโหเต็มที่
เจ้าตัวเล็กกระทืบเท้าจริง ๆ ด้วย
【น่ารำคาญ! น่ารำคาญ น่ารำคาญที่สุด!】
อวิ๋นเจารู้สึกแปลกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเขาจะหยอกวิหคครามตัวน้อยเป็นด้วย «หัวหน้าทีม อย่าแกล้งมันเลย มันไม่ชอบให้ใครแกล้ง»
«อืม» เซี่ยถูเก็บสีหน้า เรียกสายตากลับมาอย่างเฉยชา พริบตาเดียวก็กลับไปเป็นคนเย็นชาที่เข้าถึงยากเหมือนเดิม
แต่เขายังคงจับสายสะพายเป้ของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย