ช่วยด้วย! พระเอกคลั่งรักในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 31 ลุง…

8 นาที· 1.9K คำ

แสงอรุณยามรุ่งสางฉีกผ่านความมืด ดวงตะวันสีแดงค่อย ๆ ลอยขึ้นจากเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น

สมาชิกหน่วยศูนย์เตรียมรวมพล

อวิ๋นเจาเปลี่ยนมาสวมชุดรบของฐานที่มั่นซู่กวง

ชุดรบสีดำแนบไปกับร่างบอบบางของเธอ แต่ก็ยังดูหลวมอยู่บ้าง ยิ่งขับให้เห็นว่าเธอผอมบางเพียงใด

เข็มขัดของชุดรบรัดอยู่ตรงเอว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันเพรียวบาง

แม้จะสวมชุดรบแล้ว ก็ยังแยกหน่วยยามกับผู้ชี้นำออกจากกันได้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว

เมื่อคืนกระต่ายนอนเต็นท์เดียวกับอวิ๋นเจา พอสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “ชุดรบที่ฉันเบิกมาเป็นไซซ์เล็กสุดแล้ว แต่ดูเหมือนยังไม่พอดีตัวอยู่ดี กลับไปให้ฝ่ายส่งกำลังบำรุงวัดตัวแล้วตัดชุดให้ดีกว่า”

หรือไม่ก็ลองหาทางเลี้ยงผู้ชี้นำให้อ้วนขึ้นสักหน่อย

ยังไงหัวหน้าทีมก็รวยอยู่แล้ว!

“ฉันว่าก็พอดีดีนะ” ถ้ารัดแน่นเกินไปเธอจะรู้สึกไม่สบายตัว หลวมหน่อยดีกว่า

ตราสัญลักษณ์นกกระเรียนมงกุฎแดงบนไหล่สะดุดตาเป็นพิเศษ

อวิ๋นเจาเอียงศีรษะเล็กน้อย ยื่นมือไปแตะหัวนกกระเรียน ทำเอาวิหคครามตัวน้อยส่งเสียงประท้วงอยู่ในเขตจิต

“งั้นก็ไปกันเถอะ”

กระต่ายแบกปืนซุ่มยิงที่ไม่เคยห่างมือ แล้วเรียกให้อวิ๋นเจาออกจากเต็นท์ไปเข้าแถวด้วยกัน

บริเวณรอบนอกของค่ายพักชั่วคราว

รถหุ้มเกราะหลายคันจอดอยู่ตรงนั้น

เซี่ยถูยืนอยู่ข้างรถก่อนแล้ว รูปร่างสูงสง่าราวต้นสน เขาตรวจดูสมาชิกทุกคนตามธรรมเนียม เพื่อทำการตรวจสอบครั้งสุดท้าย

เมื่อเห็นพวกเธอเดินเข้ามา

เขาเหลือบมองอวิ๋นเจาที่สวมชุดรบแล้ว เห็นเธอเหน็บดาบเอวไว้ที่ข้างเอว จึงเบือนสายตาแล้วเรียกสมาชิกทุกคน “ออกเดินทาง”

“รับทราบ!”

ทุกคนทยอยขึ้นรถ

ซ่งเหลียงเปลี่ยนมารับหน้าที่ขับรถ

ในฐานะพลลาดตระเวน เซวียนซีต้องลงไปสำรวจสถานการณ์ทันทีที่เข้าไปถึง

เซี่ยถูนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ คอยนำทางและคุ้มกันรถ

คนอื่น ๆ นั่งประจำที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เตรียมพร้อมรับคำสั่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป