แสงอรุณยามรุ่งสางฉีกผ่านความมืด ดวงตะวันสีแดงค่อย ๆ ลอยขึ้นจากเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น
สมาชิกหน่วยศูนย์เตรียมรวมพล
อวิ๋นเจาเปลี่ยนมาสวมชุดรบของฐานที่มั่นซู่กวง
ชุดรบสีดำแนบไปกับร่างบอบบางของเธอ แต่ก็ยังดูหลวมอยู่บ้าง ยิ่งขับให้เห็นว่าเธอผอมบางเพียงใด
เข็มขัดของชุดรบรัดอยู่ตรงเอว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันเพรียวบาง
แม้จะสวมชุดรบแล้ว ก็ยังแยกหน่วยยามกับผู้ชี้นำออกจากกันได้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว
เมื่อคืนกระต่ายนอนเต็นท์เดียวกับอวิ๋นเจา พอสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “ชุดรบที่ฉันเบิกมาเป็นไซซ์เล็กสุดแล้ว แต่ดูเหมือนยังไม่พอดีตัวอยู่ดี กลับไปให้ฝ่ายส่งกำลังบำรุงวัดตัวแล้วตัดชุดให้ดีกว่า”
หรือไม่ก็ลองหาทางเลี้ยงผู้ชี้นำให้อ้วนขึ้นสักหน่อย
ยังไงหัวหน้าทีมก็รวยอยู่แล้ว!
“ฉันว่าก็พอดีดีนะ” ถ้ารัดแน่นเกินไปเธอจะรู้สึกไม่สบายตัว หลวมหน่อยดีกว่า
ตราสัญลักษณ์นกกระเรียนมงกุฎแดงบนไหล่สะดุดตาเป็นพิเศษ
อวิ๋นเจาเอียงศีรษะเล็กน้อย ยื่นมือไปแตะหัวนกกระเรียน ทำเอาวิหคครามตัวน้อยส่งเสียงประท้วงอยู่ในเขตจิต
“งั้นก็ไปกันเถอะ”
กระต่ายแบกปืนซุ่มยิงที่ไม่เคยห่างมือ แล้วเรียกให้อวิ๋นเจาออกจากเต็นท์ไปเข้าแถวด้วยกัน
บริเวณรอบนอกของค่ายพักชั่วคราว
รถหุ้มเกราะหลายคันจอดอยู่ตรงนั้น
เซี่ยถูยืนอยู่ข้างรถก่อนแล้ว รูปร่างสูงสง่าราวต้นสน เขาตรวจดูสมาชิกทุกคนตามธรรมเนียม เพื่อทำการตรวจสอบครั้งสุดท้าย
เมื่อเห็นพวกเธอเดินเข้ามา
เขาเหลือบมองอวิ๋นเจาที่สวมชุดรบแล้ว เห็นเธอเหน็บดาบเอวไว้ที่ข้างเอว จึงเบือนสายตาแล้วเรียกสมาชิกทุกคน “ออกเดินทาง”
“รับทราบ!”
ทุกคนทยอยขึ้นรถ
ซ่งเหลียงเปลี่ยนมารับหน้าที่ขับรถ
ในฐานะพลลาดตระเวน เซวียนซีต้องลงไปสำรวจสถานการณ์ทันทีที่เข้าไปถึง
เซี่ยถูนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ คอยนำทางและคุ้มกันรถ
คนอื่น ๆ นั่งประจำที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เตรียมพร้อมรับคำสั่ง