เมื่อการพังทลายเชื่อมต่อกับโลกภายนอก ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมของหน่วยยามก็ฟื้นคืนมา
วินาทีถัดมา
กร๊อบ——
เขตปนเปื้อนทั้งเขตแตกสลายฉับพลันราวกับกระจก!
ราวกับมีม่านบาง ๆ ถูกทำลาย ทุกสิ่งที่แท้จริงพลันหายวับไป
สองข้างทางมีแต่ผืนทรายสีเหลืองสุดลูกหูลูกตา รอบด้านรกร้างว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาบ้านสักหลัง
เบื้องหน้าแนวกั้นปรากฏขึ้น กองกำลังเสริมจากฐานที่มั่นหลีหมิงมาถึงแล้ว
“ตามกันให้ติด! อย่าปล่อยให้สิ่งกลายพันธุ์ล้อมเด็ดขาด!” เฉิงตงซู่ตะโกนใส่วิทยุสื่อสาร
เขากดคันเร่งจนมิด พุ่งออกไปเป็นคันแรก
ทันทีที่เขตแดนหายไป สิ่งกลายพันธุ์ก็แปรสภาพเป็นสัตว์ประหลาด พุ่งเข้าใส่คนที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว…
เสียงปืนดังถี่ยิบจากทุกทิศทางในพริบตา
เฉิงตงซู่ไม่กล้าหันกลับไปมอง เขาเหยียบคันเร่งสุดแรง หนีเอาชีวิตรอดโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น
คนขับรถที่ตามหลังจ้องรถออฟโรดคันหน้าตาเขม็ง ก่อนทั้งหมดจะพุ่งทะยานออกจากเขตปนเปื้อนราวกับลูกธนูหลุดจากสาย เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มสนั่น
วิหคครามตัวใหญ่ไม่รู้กลับกลายเป็นวิหคครามตัวเล็กตั้งแต่เมื่อไร มันเกาะอยู่บนไหล่ของอวิ๋นเจา เดินย่ำไปมาบนไหล่ทั้งสองข้าง กระโดดไปกระโดดมา
ดูเหมือนจะโมโหหงส์เพลิงตัวนั้นเข้าให้
อวิ๋นเจาไม่มีเวลาสนใจมัน เธอเอี้ยวตัวมองออกไปด้านหลังผ่านกระจกรถ
กองกำลังเสริมจากฐานที่มั่นหลีหมิงเข้าร่วมการต่อสู้แล้ว
เสียงปืนใหญ่ดังไม่ขาดสายจากด้านหลัง หมอกสีเทาสลายไป ทว่าสสารมืดยังคงอยู่ ปะปนกับเงาร่างของเหล่าหน่วยยาม
สิ่งกลายพันธุ์ระดับสูงเคลื่อนที่เร็วมาก มองเห็นได้เพียงเงาดำเป็นกลุ่ม ๆ ปากแหลมคมพุ่งแทงเข้ามา พันเกี่ยวอยู่กับอาวุธ…