ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว
หัวหน้าแผนกไป๋ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เขาเดินออกจากลิฟต์ก่อน มุ่งหน้าไปยังอาคารแผนกความสามารถพิเศษ
“อย่างที่สามคือเกราะป้องกันทางจิต กำแพงทางจิตที่หน่วยยามกับผู้ชี้นำใช้ปกป้องจิตใจและประสาทสัมผัสของตัวเอง ไม่ให้ถูกสิ่งเร้าจากภายนอกรบกวน”
หัวหน้าแผนกไป๋เดินไปพลางอธิบายไปพลาง “โดยทั่วไปแล้ว ผู้ชี้นำสร้างเกราะป้องกันได้เก่งกว่าหน่วยยาม พวกเขาเปิดปิดประตูการรับรู้ของตัวเองได้ตามใจ ส่วนหน่วยยามต้องอาศัยความช่วยเหลือจากผู้ชี้นำ”
ผู้ชี้นำที่แข็งแกร่งสามารถใช้เกราะป้องกันลดทอนหรือสกัดสิ่งเร้าภายนอกที่ส่งผลต่อการรับรู้ของหน่วยยามได้ตามต้องการ เพื่อคุ้มครองพวกเขา
เพราะอย่างนี้ หน่วยยามระดับเอจึงใช้ชีวิตในฐานที่มั่นได้ตามปกติ
แต่ใช้ไม่ได้ผลกับหน่วยยามระดับเอส
ช่องว่างระหว่างระดับนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
ผู้ชี้นำในฐานที่มั่นไม่สามารถช่วยเซี่ยถูสร้างเกราะป้องกันได้
เพื่อรักษาเสถียรภาพทางจิตใจของเขา ฐานที่มั่นจึงทำได้เพียงใช้วัสดุกันเสียงชนิดพิเศษสร้างสนามฝึกหลายแห่งกับบ้านพักหนึ่งหลังไว้บนไหล่เขานอกฐานที่มั่น
อวิ๋นเจาถามขึ้นกะทันหัน “เกราะป้องกันทางจิตสร้างไว้ข้างนอกได้ไหม? เหมือนม่านพลังกั้นน่ะ”
หัวหน้าแผนกไป๋ได้ยินแล้วแปลกใจมาก “แน่นอนว่าไม่ได้ พื้นฐานของการสร้างเกราะป้องกันทางจิตคือพลังจิตของคน”
ก็เหมือนกับการสร้างบ้าน อย่างไรก็ต้องมีฐานรากที่มั่นคงก่อน พลังจิตของคนก็คือฐานรากนั้น
อวิ๋นเจาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอ...ดูเหมือนจะแตกต่างจากผู้ชี้นำคนอื่น?
เธอคงไม่ถามอะไรแบบนี้ขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
หัวหน้าแผนกไป๋คล้ายจะสังเกตเห็นบางอย่าง จึงลองถามหยั่งเชิง “เกราะป้องกันทางจิตของคุณสร้างไว้ข้างนอกได้เหรอ?”
อวิ๋นเจาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหรอ? แค่ปล่อยเส้นใยจิตออกไป พวกมันก็จะก่อเป็นเกราะป้องกันตามความคิดในหัวฉันเอง”
หัวหน้าแผนกไป๋สูดลมหายใจเฮือกใหญ่