คำพูดที่เซี่ยงหมิงเจี๋ยกำลังจะพูดต่อถูกเธอตัดบทจนชะงักค้างอยู่ในลำคอ
ตามขั้นตอนแล้ว ควรสอบถามสถานการณ์ของผู้ชี้นำก่อน จากนั้นจึงอธิบายสวัสดิการและสิทธิประโยชน์ของผู้มีพลังพิเศษในฐานที่มั่น
ขั้นตอนสุดท้ายถึงจะเป็นการทดสอบ
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนเสนอเอง จะทดสอบให้เสร็จก่อนแล้วค่อยจัดการเรื่องอื่นก็ไม่ต่างกัน
เซี่ยงหมิงเจี๋ยกล่าวว่า “ได้ครับ ผมจะพาคุณไปเดี๋ยวนี้”
ทางฝั่งชาวเมืองชิงซานเริ่มลงทะเบียนและตรวจสอบข้อมูลแล้ว
คนกว่าร้อยคนเข้าแถวสามแถว ทยอยเดินไปลงทะเบียนข้อมูลส่วนตัวที่ช่องบริการ ตรวจวัดระดับการปนเปื้อน และรับบัตรพำนักชั่วคราว
ในฐานะคนธรรมดา พวกเขาได้รับที่พักชั่วคราวในชุมชนแออัดบริเวณเขตเมืองชั้นนอก
หมายเลขบ้านพักกระจัดกระจายเกินไป หมายความว่าชาวเมืองชิงซานถูกแยกย้ายออกจากกันทั้งหมด ครอบครัวที่เหลือเพียงคนแก่กับเด็กเริ่มกระวนกระวายทันทีที่ได้รับหมายเลขบ้านพัก
“ทุกคนถูกแยกกันหมดแล้ว จะทำยังไงดี...”
มีคนล้อมหลิวลี่แล้วถามว่า “จำเป็นต้องแยกพวกเราออกจากกันด้วยเหรอ ให้พวกเราอยู่ด้วยกันทั้งหมดไม่ได้หรือ จะได้ช่วยดูแลกัน”
หลิวลี่ยังคงยิ้ม น้ำเสียงเป็นทางการราวกับกำลังทำงานตามหน้าที่ “นี่คือที่พักชั่วคราวที่ฐานที่มั่นจัดให้ฟรี ถ้าทุกคนไม่พอใจ ก็หาที่พักเองได้ค่ะ”
“แน่นอนว่าต้องใช้คะแนนสะสม” เธอจงใจเสริม
คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นคนธรรมดา ไม่มีพลังให้พึ่งพา แค่มองก็รู้ว่าไม่น่าจะมีคะแนนสะสม
แต่เธอเดาถูกจริง ๆ
ทุกคนไม่มีเงินติดตัวสักแดง
เสบียงที่ขนออกมาจากเมืองจะเอาไปขายไม่ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปจะกินอะไรกัน...
แม้ฐานที่มั่นขนาดใหญ่จะปลอดภัย แต่ค่าครองชีพก็สูง
หลายคนมีสีหน้าสับสนและทำอะไรไม่ถูก
หน่วยยามในเมืองกวาดตามองหาผู้ใหญ่บ้านชราที่อยู่ในแถว
ผู้ใหญ่บ้านชราอายุเกิน 60 ปีแล้ว ที่บ้านเหลือหลานชายตัวเล็กอยู่เพียงคนเดียว
มีคนกล่าวอย่างกังวลว่า “ต้องแยกจากคนที่คุ้นเคยกัน แถมยังไม่มีที่ดินทำกินอีก แล้วคนแก่กับเด็กจะประคองชีวิตพื้นฐานกันต่อไปได้ยังไง...”