เซี่ยถูนำทีมพร้อมกับโจวเทียนฉี เดินตามหลังสัตว์ไป๋สี่
กลิ่นคาวเหม็นฉุนคลุ้งไปทั่ว น้ำเมือกกระเซ็นไปทั่วและกัดกร่อนถนนในเมืองอย่างต่อเนื่อง
สิ่งกลายพันธุ์ที่ถูกเส้นใยจิตควบคุมไว้ยืนนิ่งไม่ไหวติง
พวกเขาเดินผ่านถนนสายยาวสองสายที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เพราะอยู่ห่างกันเกินไป หงส์สองตัวที่บินอยู่บนฟ้าจึงเป็นฝ่ายสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ด้านล่างไกลออกไป
เหยี่ยวเพเรกรินรีบบินไปตรวจสอบ
รถออฟโรดหุ้มเกราะแทบถูกสิ่งกลายพันธุ์จำนวนมหาศาลกลืนกิน มันค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าด้วยความเร็วเต่าคลาน
สิงโตตัวผู้มีไอสีดำแผ่ออกมาทั่วร่าง ยังคงยืนขวางอยู่ด้านหน้าเพื่อปกป้องร่างหลัก
ช่องยิงอัตโนมัติทุกช่องบนตัวรถเปิดออกทั้งหมด กระสุนยิงกวาดใส่สิ่งกลายพันธุ์ที่คำรามพุ่งเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
“นั่นซ่งเหลียง!” เซวียนซีอุทานเสียงดัง
สัตว์ไป๋สี่:【อ้อ นึกออกแล้ว เกือบลืมเขาไปเลย】
เสียงตอบกลับจากเหยี่ยวเพเรกรินส่งมาถึง
เซวียนซีแทบจะโมโหจนหน้าคว่ำ “นี่นายยังลืมบอกเรื่องนี้ได้อีกเหรอ?”
ไม่แปลกใจเลยที่ตามหาโจวเทียนฉีไม่เจอ ทั้งที่วนอยู่ตั้งหนึ่งเดือน ไม่น่าไว้ใจชะมัด
“ไปช่วยคน!”
เซี่ยถูพุ่งออกไปทันที คนอื่นรีบตามไป
อวิ๋นเจานั่งขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย อยู่ท่าเดิมนานเกินไปจนเริ่มรู้สึกเมื่อย
ในที่สุด…ก็ตามหาทุกคนเจอครบแล้ว
เส้นใยจิตเรืองแสงสีเขียวอมฟ้าแผ่ไปตามถนนที่พวกเขาวิ่งผ่าน เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต เข้าควบคุมสิ่งกลายพันธุ์ที่คำรามพุ่งเข้ามา
หงส์หลวนครามเปล่งแสงเจิดจ้า ดวงตาสัตว์สีฟ้าคู่นั้นเย็นชาและหยิ่งทะนง มันไม่สนใจหงส์เพลิงที่น่ารำคาญ บินวนอยู่เหนือศีรษะพวกเขา