เพราะเซี่ยเจาเปิดเผยตรงไปตรงมามากพอ เถาจิ่งหรานจึงพอจะรู้จักนิสัยของเธออยู่บ้าง
“เราซื้อบ้านสักหลังใกล้บ้านพ่อตาแม่ยายดีไหม?”
แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน หากเขาต้องเดินทางไปทำงาน ก็ยังมีแม่ยายคอยดูแลเธอ
ตอนนี้ยังไม่เป็นไร แต่ถ้าต่อไปเซี่ยเจาตั้งครรภ์แล้วต้องอยู่บ้านคนเดียว เขาคงอดเป็นห่วงไม่ได้
เซี่ยเจาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ต้องหรอก ฉันเช่าบ้านก็พอ”
เถาจิ่งหรานเป็นคนเมืองเป่ย ต่อไปเขาคงกลับไปที่นั่น
เธอเองก็อยากไปเมืองเป่ยเหมือนกัน ทรัพยากรในเมืองอันสู้เมืองเป่ยไม่ได้อยู่แล้ว
โดยเฉพาะถ้าจะพัฒนากิจการ เมืองเป่ยย่อมดีกว่า
เถาจิ่งหรานไม่ได้คัดค้าน เพียงเตือนเธอว่า
“เราคงต้องอยู่ที่นี่อีกหลายปี”
เพราะสถานการณ์วุ่นวาย เขาถึงได้ยื่นเรื่องขอไปประจำการในพื้นที่ห่างไกลด้วยตัวเอง กว่าจะมาที่เมืองอันก็ไต่เต้าขึ้นมาทีละขั้น
ตราบใดที่สถานการณ์ยังไม่สงบ เขาก็ไม่อยากและไม่อาจกลับเมืองเป่ยได้
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพาเซี่ยเจากลับไป แต่ในตอนนี้ผลเสียมีมากกว่าผลดีหลายเท่า
เซี่ยเจารู้ว่าในอนาคตสถานการณ์จะวุ่นวายอยู่นานถึง 10 ปี เถาจิ่งหรานคงไม่คิดจะปักหลักอยู่ที่นี่ครบ 10 ปีหรอกใช่ไหม
“คุณอยู่ที่นี่ได้ 10 ปีเลยเหรอ?”
ถ้าอยู่ได้จริง ซื้อบ้านสักหลังก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
เถาจิ่งหรานไม่เข้าใจ “ทำไมต้อง 10 ปีล่ะ?”
ช่วงเวลานี้มีอะไรพิเศษหรือ? ทำไมไม่เป็น 3 ปี 5 ปี หรือ 20 ปี 30 ปีล่ะ?
“ฉันว่าความวุ่นวายน่าจะกินเวลาสัก 10 ปีก็พอแล้ว ถ้านานกว่านั้นคงเกิดเรื่องแน่”
เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ ข้อมูลส่วนใหญ่ที่รู้ก็มาจากคลิปสั้นหรือความคิดเห็นของชาวเน็ต