หลี่หมิงซูรู้สึกว่าเซี่ยหานก็ไม่ได้แย่นะ อาจเป็นเพราะผู้ชายกับผู้หญิงคิดไม่เหมือนกันก็ได้
“ฉันว่าก็โอเคนะ ว่าแต่ที่บ้านเรากินดีแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ?”
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าถ้ากินแบบนี้ทุกวัน ชีวิตจะสุขสบายขนาดไหน ตามเหตุผลแล้วเรื่องแบบนี้ไม่น่าเป็นไปได้ แต่เซี่ยเจากลับทำเหมือนปกติก็กินกันแบบนี้
“จะเป็นไปได้ยังไง ทั้งหมดเป็นเพราะเจาเจา เธอทำงานอยู่สหกรณ์จัดซื้อ มีเส้นสายมีช่องทาง เลยช่วยหาของพวกนี้มาให้ได้”
บ้านแบบไหนกันถึงจะกินอย่างนี้ได้ทุกวัน ยิ่งตอนนี้เขาสร้างครอบครัวแล้ว ต่อไปอาจมีลูกมากกว่าหนึ่งคน คงต้องพยายามเก็บเงินให้มากขึ้นแล้ว
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง”
มิน่าล่ะ ทำงานอยู่สหกรณ์จัดซื้อนี่เอง งานแบบนั้นใคร ๆ ก็อยากได้
บรรยากาศของคู่แต่งงานใหม่ทางนี้ค่อย ๆ ดีขึ้น ส่วนเถาจิ่งหรานกำลังนวดให้เซี่ยเจา
เซี่ยเจาครางงึมงำ “เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ทั้งที่รู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย แค่หยิบของนิดหน่อยก็เหนื่อยแทบแย่”
เธอถึงไม่อยากเข้าไปช่วยงานพิธีมงคลหรืองานศพไง ทั้งเหนื่อยทั้งชวนกลุ้มใจ
“พรุ่งนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ”
เถาจิ่งหรานปลอบภรรยาไปพลาง อดกลั้นใจตัวเองไปพลาง
ตอนแรกเซี่ยเจากำลังเพลิดเพลินกับการนวด แต่ยิ่งนานเข้าก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ
“เดี๋ยวนะ คุณยังไม่เหนื่อยอีกเหรอ?”
ยุ่งมาทั้งวันแล้วยังมีอารมณ์อีกเหรอ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง
เถาจิ่งหรานบีบนวดไปพลาง สีหน้าเปิดเผยเจือแววหยอกเย้า
“เหนื่อยสิ แต่คุณครางออดอ้อนแบบนี้ ไม่ได้กำลังยั่วผมหรือไง?”