วันนั้นเซี่ยเจากำลังกินน่องไก่ย่างอย่างมีความสุข
หยางซูโหรวกลับมาตอนนั้นพอดี สีหน้าเหนื่อยล้า
“ลูกสาว มะรืนนี้ลูกหยุดพอดี ไปกินเลี้ยงด้วยกันนะ”
ช่วงนี้ญาติ ๆ แต่งงานกันติด ๆ กัน ถึงจะไม่ใช่ญาติสนิทอะไรมาก แต่ก็ต้องไปร่วมงาน
สมัยนี้ไม่ได้จัดงานใหญ่โตอะไร แต่ก็ยังต้องตั้งโต๊ะสักสองโต๊ะพอเป็นพิธี
บางบ้านมีคนในครอบครัวไม่มาก ต้องอาศัยญาติห่าง ๆ มาช่วยให้ดูครึกครื้น
บางบ้านก็มีคนฝั่งเจ้าสาวมาไม่ได้ ต้องหาคนมาช่วยงาน สรุปแล้วทุกคนต่างก็ต้องวุ่นกันหมด
“รู้แล้วค่ะ ต้องให้ซองเท่าไร หรือเตรียมอะไรไปดีคะ?”
ตามธรรมเนียมแถวนี้ ปกติจะให้เงิน 0.2 ถึง 2 หยวน ถ้าสนิทกันหน่อยก็อาจให้ของขวัญที่ดูมีหน้ามีตา เช่น กะละมัง ผ้าขนหนู หรือผ้าคลุมผ้านวมสีแดง
“ให้ 1 หยวนก็พอ ลูกไปช่วยให้คนครบจำนวนก็แล้วกัน”
ถ้าเป็นญาติสนิทมาก เธอคงไม่ให้เด็กคนเดียวไปทำแบบขอไปทีหรอก
คนที่ยังไม่แต่งงานก็ยังเป็นเด็ก ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์และธรรมเนียมในงานแต่ง ช่วยอะไรไม่ได้
ถ้าต้องช่วยงาน เธอจะไปเอง คอยดูแลให้เรียบร้อย
“ได้ค่ะ”
เซี่ยเจาไม่ขัดข้อง ไม่ต้องทำงาน แค่กินเลี้ยงก็พอแล้ว
หวังว่างานพรุ่งนี้จะมีอาหารดี ๆ หน่อย อย่าให้มีแต่น้ำแกงใส ๆ เลย
ถึงแม้การแต่งงานควรจัดให้ครึกครื้น กินอาหารดี ๆ สักมื้อถึงจะดูมีหน้ามีตา
แต่ถ้าฐานะครอบครัวไม่ดีจริง ๆ ก็ช่วยไม่ได้
วันอาทิตย์เวียนมาถึงอีกครั้ง เซี่ยเจาปั่นจักรยานที่ยืมมาไปกินเลี้ยง
ระหว่างทาง เธอเห็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ริมถนน ข้าง ๆ มีรถคันหนึ่ง