จู้เจียเหยียนไม่ค่อยพิถีพิถันเรื่องเสื้อผ้า เธอเลือกอะไรให้ เขาก็ใส่ตามนั้น
นอกจากปีก่อนที่เธอเคยซื้อเนกไทให้เมิ่งเค่อเป็นของขวัญวันเกิดแล้ว จู้ลิ่งอวี๋ก็ไม่เคยมีประสบการณ์ซื้อเสื้อผ้าให้ผู้ชายมาก่อน
ยังดีที่ดูเหมือนจู้เจียเหยียนจะใส่อะไรก็ดูดีไปหมด
อาจเป็นเพราะอาการหวัดยังไม่หายสนิท หลังลองเสื้อผ้าไปสองสามชุด ใบหน้าของจู้เจียเหยียนก็เริ่มเผยความเหนื่อยล้า
ทั้งคู่จึงไม่ได้เดินดูของกันต่อมากนัก หลังซื้อของใช้จำเป็นอีกนิดหน่อย จู้ลิ่งอวี๋ก็พาเขากลับอพาร์ตเมนต์
แม้จู้ลิ่งอวี๋จะไม่ได้ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยเหมือนตอนเด็กแล้ว แต่อาการปวดหัวตัวร้อนก็ยังเกิดขึ้นกับเธอบ่อยกว่าคนอื่น
ดังนั้นตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอจึงไม่ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศเหมือนคนส่วนใหญ่ในแวดวง แต่เลือกอยู่ในประเทศแทน
อพาร์ตเมนต์ที่เธออยู่ไม่ใหญ่ ทว่าทำเลดีมาก อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเอสุด ๆ ปกติเธอจึงเดินไปเรียน
ในอพาร์ตเมนต์นอกจากห้องนอนของเธอแล้ว ยังมีอีกห้องที่ใช้เป็นห้องหนังสือ
ตอนนี้พอดีให้จู้เจียเหยียนพักได้
หลังพาเขาเดินชมรอบ ๆ แล้ว จู้ลิ่งอวี๋ก็ไปหยิบยามาให้
ตอนเด็กเธอมักเป็นลมพิษอยู่บ่อย ๆ สำหรับอาการที่ไม่รุนแรงอย่างของเขา เธอจึงจัดการได้อย่างคล่องมือ
จากนั้นก็เข้าสู่วันหยุดสุดสัปดาห์
ตั้งแต่อายุหกขวบ จู้ลิ่งอวี๋ถูกส่งไปอยู่บ้านพักตากอากาศแถบชานเมืองตะวันตก ส่วนใหญ่แล้วเธอใช้ชีวิตอยู่คนเดียว
จู่ ๆ ในบ้านก็มีคนเพิ่มมาอีกคน เธอจึงยังไม่ค่อยชินนัก
อย่างเช้าวันเสาร์ หลังตื่นนอนได้ไม่นาน เธอก็เห็นจู้เจียเหยียนเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางงัวเงีย จึงชะงักไปเล็กน้อย
“อรุณสวัสดิ์ครับ แม่”
จู้เจียเหยียนมีผมนุ่ม ๆ ยุ่งฟูอยู่เต็มศีรษะ ดูนุ่มนิ่มราวกับปุยขน
จู้ลิ่งอวี๋ได้ยินคำเรียกนั้นก็ใจลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า “อรุณสวัสดิ์”