จู้ลิ่งอวี๋ชะงักไปเมื่อถูกถาม แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
หลังจากรู้เรื่องในอนาคตแล้ว พอได้พูดถึงโจวเฉิงฮวั่นกับเมิ่งเค่อกันตามลำพัง เธอก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
เธอเองก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าในอนาคตตัวเองไปพัวพันกับโจวเฉิงฮวั่นได้อย่างไร
สองสามวินาทีต่อมา เธอก็ได้ยินเมิ่งเค่อพูดว่า “เขาก็นิสัยแบบนั้นแหละ แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนไม่เลว เรื่องในตอนนั้นอาจมีเหตุผลอื่นก็ได้”
รู้จักกันมานาน นาน ๆ ทีถึงจะเห็นเขาพูดแก้ต่างให้ใครสักคน
เรื่องนั้นเกิดขึ้นตอนจู้ลิ่งอวี๋อายุ 10 ขวบ
ฤดูหนาวปีที่เธออายุ 10 ขวบ คุณย่าเมิ่งจัดงานวันเกิดที่บ้านเก่าของตระกูลเมิ่ง พ่อแม่บุญธรรมพาเธอไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดด้วย
ก่อนหน้านั้น ทุกคนต่างรู้ว่าตระกูลจู้มีลูกสาวบุญธรรมคนหนึ่งเลี้ยงดูอยู่ที่ชานเมืองฝั่งตะวันตก แต่คนที่เคยเห็นเธอมีไม่มาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปรากฏตัวในแวดวงสังคมอย่างเป็นทางการ
เธอแทบไม่รู้จักใครในงานเลี้ยง มีเพียงเมิ่งเค่อที่เคยเจอกันอยู่หลายครั้ง เธอจึงเดินตามเขาไป
แต่เมิ่งเค่อมักอยู่กับเด็กผู้ชายวัยเดียวกัน ไม่ค่อยสนใจเธอนัก
ตอนบ่าย เธอเห็นเมิ่งเค่อมุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินด้านหลังคฤหาสน์ จึงเดินตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่พอเข้าไปถึงกลับไม่เห็นใคร
เมื่อคิดจะออกไป เธอก็พบว่าประตูห้องใต้ดินถูกคนจากด้านนอกล็อกไว้
ไม่ว่าจะเคาะประตูหรือตะโกนเรียกเท่าไร ก็ไม่มีใครตอบ
ห้องใต้ดินไม่มีเครื่องทำความร้อน เธอหนาวจนตัวสั่น พอตกดึกก็แทบไม่มีแรงแม้แต่จะร้องเรียก รู้สึกไร้ที่พึ่งอย่างยิ่ง