“ขอบคุณพี่หลินหว่านค่ะ” ซุนเมี่ยวเมี่ยวแอบมองแม่ตัวเอง เห็นว่าแม่ไม่ได้โกรธ ก็ยิ้มตาหยี่ หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวไปหนึ่งกำใหญ่ ยังไม่ลืมยัดใส่มือเจียงหลินหว่านหนึ่งลูก “พี่ก็กินด้วยสิ”
“เมี่ยวเมี่ยวน่ารักจัง” เจียงหลินหว่านยิ้มพูด สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูเด็ก
ชาติก่อนเธอไม่มีลูกตลอด เห็นคนอื่นมีลูกห้อมล้อม ก็อิจฉาอยู่ในใจ
ถ้าชาตินี้รักษาพี่ฉีเยว่ไม่หาย แล้วพี่ฉีเยว่อยากมีลูกด้วย ก็จะรับเลี้ยงสักคน
“รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันเรือ” หลิวกุ้ยหยิงสะพายเป้ อุ้มลูกสาวตัวเอง แล้วหันไปพูดกับเจียงหลินหว่าน
เรือจากเกาะไปตำบลมีรอบจำกัด ถ้าพลาดก็ต้องรอนานกว่าจะมีรอบถัดไป
สองคนรีบเร่งฝีเท้าพอดีทันรอบสุดท้าย เพิ่งขึ้นเรือ เรือก็ออกทันที
“เอายาแก้เมาเรือไหม” เจียงหลินหว่านหยิบขวดยาส่งให้หลิวกุ้ยหยิง
หลิวกุ้ยหยิงยิ้มหยิบไปหนึ่งเม็ด ยัดใส่ปากลูกสาว “เด็กคนนี้อ่อนแอจริง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้เมาเรือ”
นางแค่พูดเล่นขำ ๆ หญิงสาวคนหนึ่งข้าง ๆ ก็พูดแซวไปด้วย พร้อมกับสะกิดหัวเด็กสาวข้างตัว “ก็อ่อนแอจริง ๆ นั่นแหละ ไม่มีวาสนาเป็นคุณหนู แต่กลับมีอาการของคุณหนู”
หลิวกุ้ยหยิงยิ้มแห้ง ๆ ไม่พูดต่อ
ฝ่ายหญิงพี่ใหญ่กลับหันมาทำหน้านอบน้อมมองยาแก้เมาเรือในมือเจียงหลินหว่าน “น้องสาว ยานี้ขอให้ลูกพี่สักเม็ดได้ไหม”
เจียงหลินหว่านหยิบยาไปหนึ่งเม็ดยื่นให้เด็กสาวคนนั้นทันที