เสิ่นซีตื่นนอน เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรง แต่งหน้า แล้วเตรียมตัวไปงานเลี้ยงวันเกิดของเหลิ่งรั่วเวย
ใครจะคิดว่าพอลงมาชั้นล่าง ก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศในห้องรับแขกผิดปกติ
คนทั้งครอบครัวนั่งอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าราวกับกำลังจะเรียกเธอมาสอบสวน
เสิ่นเหิงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “เสิ่นซี แม่แทบถูกเธอทำให้โกรธจนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับ ทุกคนรอเธอมาสองชั่วโมงแล้ว เธอคิดว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหน?”
เสิ่นซีไม่ตอบเขา แต่หันไปถามว่า “พ่อ พี่ใหญ่ เรียกฉันมามีธุระอะไรหรือคะ?”
วันนี้เสิ่นเฉิงหยวนไปคุยธุระกับเสิ่นเจิง พอกลับมาก็เห็นเวินจือโหรวร้องไห้ไม่หยุด บอกว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
เสิ่นเหยาเล่าว่าเสิ่นซีเมินเวินจือโหรว แถมยังคอยขัดแย้งกับเธอทุกเรื่อง ทั้งยังบอกว่าเธอเป็นลูกบุญธรรมและจะไล่เธอออกจากบ้าน
เสิ่นเฉิงหยวนมองเสิ่นซี “แต่งตัวแบบนี้ จะออกไปข้างนอกหรือ?”
“ค่ะ ตระกูลเหลิ่งส่งบัตรเชิญมา ฉันจะไปงานเลี้ยงวันเกิดของเหลิ่งรั่วเวย”
สิ้นคำ เสิ่นเหยาก็กัดฟันกรอด
ทำไมเด็กสาวบ้านนอกที่เพิ่งกลับมา ถึงได้ผูกสัมพันธ์กับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเหลิ่งได้?
เสิ่นเฉิงหยวนไม่คิดว่าเสิ่นซีจะสนิทสนมกับคุณหนูตระกูลเหลิ่งถึงเพียงนี้ แต่เรื่องของเวินจือโหรวก็ยังต้องสะสาง
“นั่งก่อน พ่อมีเรื่องจะถามให้ชัดเจน”
เสิ่นซีนั่งลง “พ่อถามมาได้เลยค่ะ”
ใบหน้าเสิ่นเฉิงหยวนเคร่งขรึม สายตาจับจ้องเสิ่นซี น้ำเสียงเปี่ยมอำนาจกดดัน
“เหยาบอกว่าช่วงนี้ลูกคอยเถียงแม่อยู่หลายครั้ง จงใจเล่นงานแม่ทุกเรื่อง แถมยังดูถูกเหยาต่อหน้าคนอื่นว่าเป็นลูกบุญธรรม แล้วยังประกาศว่าจะไล่เธอออกจากตระกูลเสิ่น จนแม่แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ เรื่องเป็นอย่างนั้นจริงหรือ?”