พอถึง 7 โมง ฉินเลี่ยก็เริ่มจัดแถวและเรียกชื่อ
ฉินเลี่ยเพิ่งเรียกชื่อเสร็จ เวินฉีน่าก็ยกมือขึ้น
「ว่ามา มีอะไร」
「รายงานค่ะครูฝึก ฉันขอไปห้องน้ำ」
เวินฉีน่าปวดท้องบิดจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก สีหน้าดูทรมานอย่างเห็นได้ชัด
แต่ยังไม่ทันเดินไปได้สองก้าว ก็มีเสียงผายลมดังสนั่นขึ้นมา ก่อนกลิ่นเหม็นอุจจาระจะฟุ้งกระจายไปทั่ว
「เหม็นอะไรขนาดนี้ เวินฉีน่า เธอคงกลั้นไม่ไหวจนถ่ายใส่กางเกงแล้วใช่ไหม」
「จริงด้วย กางเกงเปียกหมดแล้ว ต้องถ่ายออกมาแน่ ๆ」
ตอนนั้นเอง มีคนในกลุ่มเอ่ยขึ้นว่า 「รายงานค่ะครูฝึก เธอถ่ายราดกางเกงแล้ว เหม็นมากเลย」
ทุกคนต่างกลั้นไม่ไหว สายตาพากันมองไปทางเวินฉีน่า
ตั้งแต่เกิดมา เวินฉีน่าไม่เคยขายหน้าจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีแบบนี้มาก่อน
ขายหน้าจนหมดสิ้น
เธอปวดท้องมากจนกลั้นไม่ไหว ถึงได้ถ่ายออกมา
ฉินเลี่ยขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเคร่งขรึมหนักแน่น ก่อนจะรีบระงับความวุ่นวายทั่วทั้งสนาม
「เงียบ! ทุกคนตรง! ห้ามหัวเราะ ห้ามวิจารณ์!」
เสียงทุ้มแข็งกร้าวเปี่ยมอำนาจดังขึ้น สนามฝึกพลันเงียบกริบ ทุกคนรีบเบือนสายตากลับไปยืนเข้าแถวอย่างเรียบร้อย
ระหว่างฝึกทหาร หากร่างกายไม่สบายถือเป็นเหตุฉุกเฉิน การหัวเราะเยาะหรือส่งเสียงโห่แซวก็เป็นการทำผิดระเบียบอยู่แล้ว
ฉินเลี่ยหันกลับมามองเวินฉีน่าที่ตัวแข็งทื่อและอับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน น้ำเสียงของเขายุติธรรมและสุขุม
「ร่างกายเกิดอาการผิดปกติกะทันหันไม่ใช่ความผิด ไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้」