คุณหนูอัจฉริยะแพทย์จีนหวนคืน ยอดคนผู้ทรงอำนาจยอมศิโรราบ

ตอนที่ 15 หมาก็อย่าขวางทาง

6 นาที· 1.5K คำ

เวินฉีน่ากับเจียงเสี่ยวหรานหน้าแข็งทื่อ

พวกเธอแค่ไม่พอใจ อยากหาเรื่องทำให้เสิ่นซีอับอาย ใครจะคิดว่าสุดท้ายกลับขายหน้าเสียเอง

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนร่วมชั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ

“ผู้หญิงพวกนั้นเป็นใครกัน เปิดเทอมวันแรกก็หาเรื่องเด็กเรียนดีของพวกเราแล้ว”

“ได้ยินว่าเป็นคุณหนูจากเมืองหูเฉิง อยู่บ้านคงชินกับการวางอำนาจบาตรใหญ่มั้ง”

“เห็นไหมล่ะ เธอเข้ามาเป็นคนสุดท้ายแท้ ๆ ต้องโชคดีสุด ๆ ถึงได้เข้าห้องเรา ยังกล้าวางท่าแบบนี้อีก”

“แหม หน้าด้านจริง ๆ”

เสียงพูดคุยรอบข้างดังขึ้นเรื่อย ๆ เวินฉีน่ากับเจียงเสี่ยวหรานจ้องเสิ่นซีอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนเดินกระฟัดกระเฟียดไปอีกทาง

เหลิ่งรั่วเวยกับลู่ปั้นเซี่ยรีบยกนิ้วโป้งให้เธอ

ลู่ปั้นเซี่ยเอ่ยว่า “ซีซี เธอนี่สุดยอดจริง ๆ สวนกลับได้สะใจมาก”

เหลิ่งรั่วเวยกล่าวว่า “คราวหน้าสอนฉันสักสองสามกระบวนท่าหน่อยนะ ต่อไปใครด่าฉันอีก ฉันจะสวนกลับจนพูดไม่ออกเลย”

เสิ่นซีไม่อยากหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่กลัวเรื่องเช่นกัน “ผู้หญิงพวกนั้นเป็นใครกัน?”

เหลิ่งรั่วเวยตอบว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ฟังจากสำเนียงแล้วน่าจะมาจากเมืองหูเฉิง”

ลู่ปั้นเซี่ยพูดขึ้นว่า “ที่แท้ก็มาจากเมืองหูเฉิงนี่เอง มิน่าถึงได้วางท่าแบบนั้น”

เสิ่นซีมองไปทางเวินฉีน่าแล้วหัวเราะขื่น ๆ ในใจ

ป่าใหญ่ย่อมมีนกสารพัดชนิดจริง ๆ

ดูท่าช่วงหลายปีนี้คงทำตัวเงียบ ๆ ไม่ได้แล้ว

ทันใดนั้น ห้องเรียนที่เคยอึกทึกก็เงียบลง

เสิ่นซีเงยหน้าขึ้น เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ สวมแว่นกรอบดำพาดอยู่บนสันจมูก ดูแล้วอายุราว 40 ปี

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป