เวินฉีน่ากับเจียงเสี่ยวหรานหน้าแข็งทื่อ
พวกเธอแค่ไม่พอใจ อยากหาเรื่องทำให้เสิ่นซีอับอาย ใครจะคิดว่าสุดท้ายกลับขายหน้าเสียเอง
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนร่วมชั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ
“ผู้หญิงพวกนั้นเป็นใครกัน เปิดเทอมวันแรกก็หาเรื่องเด็กเรียนดีของพวกเราแล้ว”
“ได้ยินว่าเป็นคุณหนูจากเมืองหูเฉิง อยู่บ้านคงชินกับการวางอำนาจบาตรใหญ่มั้ง”
“เห็นไหมล่ะ เธอเข้ามาเป็นคนสุดท้ายแท้ ๆ ต้องโชคดีสุด ๆ ถึงได้เข้าห้องเรา ยังกล้าวางท่าแบบนี้อีก”
“แหม หน้าด้านจริง ๆ”
เสียงพูดคุยรอบข้างดังขึ้นเรื่อย ๆ เวินฉีน่ากับเจียงเสี่ยวหรานจ้องเสิ่นซีอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนเดินกระฟัดกระเฟียดไปอีกทาง
เหลิ่งรั่วเวยกับลู่ปั้นเซี่ยรีบยกนิ้วโป้งให้เธอ
ลู่ปั้นเซี่ยเอ่ยว่า “ซีซี เธอนี่สุดยอดจริง ๆ สวนกลับได้สะใจมาก”
เหลิ่งรั่วเวยกล่าวว่า “คราวหน้าสอนฉันสักสองสามกระบวนท่าหน่อยนะ ต่อไปใครด่าฉันอีก ฉันจะสวนกลับจนพูดไม่ออกเลย”
เสิ่นซีไม่อยากหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่กลัวเรื่องเช่นกัน “ผู้หญิงพวกนั้นเป็นใครกัน?”
เหลิ่งรั่วเวยตอบว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ฟังจากสำเนียงแล้วน่าจะมาจากเมืองหูเฉิง”
ลู่ปั้นเซี่ยพูดขึ้นว่า “ที่แท้ก็มาจากเมืองหูเฉิงนี่เอง มิน่าถึงได้วางท่าแบบนั้น”
เสิ่นซีมองไปทางเวินฉีน่าแล้วหัวเราะขื่น ๆ ในใจ
ป่าใหญ่ย่อมมีนกสารพัดชนิดจริง ๆ
ดูท่าช่วงหลายปีนี้คงทำตัวเงียบ ๆ ไม่ได้แล้ว
ทันใดนั้น ห้องเรียนที่เคยอึกทึกก็เงียบลง
เสิ่นซีเงยหน้าขึ้น เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ สวมแว่นกรอบดำพาดอยู่บนสันจมูก ดูแล้วอายุราว 40 ปี