ดวงตาดำสนิทลุ่มลึกของเชวี่ยซือหลินกวาดผ่านเจียงเสวี่ย ก่อนจะมองไปรอบ ๆ เหล่าแขกที่กำลังรอดูเรื่องสนุก น้ำเสียงทุ้มกังวานของเขาดังขึ้นอย่างชัดเจน จนทุกคนในงานได้ยินถนัดทั่วกัน
“คุณหนูเสิ่นเป็นเพื่อนของผม”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนใครก็ไม่กล้าหายใจแรง ก่อนจะกล่าวทีละคำอย่างหนักแน่น “เป็นผมเองที่เข้าหาเธอก่อนหลายครั้ง จะพูดว่าเธอยั่วยวนผมได้อย่างไร?”
สิ้นคำ บรรยากาศในงานก็ฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนต่างมีสีหน้าตกตะลึง
ไม่มีใครไม่รู้ว่าเชวี่ยซือหลินเป็นคนเช่นไร ปกติเขาเย็นชาและรักษาระยะห่าง ไม่ค่อยให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับผู้หญิงคนไหน แต่ตอนนี้กลับยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าเป็นฝ่ายเข้าหาเสิ่นซีเอง
เชวี่ยซือหลินมองเจียงเสวี่ยที่หน้าซีดเผือดด้วยสายตาเย็นชา
“คุณหนูเจียงกุข่าวเลวร้ายขึ้นมาเอง ใส่ร้ายชื่อเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง วันนี้ต้องขอโทษเธอ”
จี้ซือเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้ในใจจะรู้สึกขมขื่นอยู่บ้าง แต่ก็เอ่ยสนับสนุน “ผมกับเสิ่นซีเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้น คบหากันตามปกติ ไม่ได้มีเรื่องยั่วยวนอะไรทั้งนั้น”
ไหล่ที่เกร็งแน่นของเสิ่นเจิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาขยับมายืนบังเสิ่นซีไว้ แล้วมองเจียงเสวี่ยอย่างเย็นชา “ได้ยินแล้วใช่ไหม? ใส่ร้ายคนอื่นต่อหน้าทุกคน ก็ขอโทษน้องสาวฉันซะ”
เจียงเสวี่ยตัวสั่นไปทั้งร่าง ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเชวี่ยซือหลินจะไม่เพียงไม่รีบปัดความเกี่ยวข้อง แต่ยังรับความเป็นฝ่ายเข้าหาทั้งหมดไว้กับตัวเอง ผลักเธอจนหมดทางถอย
ไป๋ชิงหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เดิมทีตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงของเสิ่นซี แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นช่วยส่งเสริมเสิ่นซี ให้ทุกคนรู้ว่าเชวี่ยซือหลินเป็นฝ่ายตามเอาใจเธอ