จี้ซือเยว่เดินตามไปจนถึงข้างกายเสิ่นซี «บอกให้ใช้วิธีนี้ เธอก็ใช้ได้คล่องเชียวนะ»
ตอนที่เวินฉีน่ากลั่นแกล้งเสิ่นซี จี้ซือเยว่ส่งข้อความหาเธอ พร้อมบอกวิธีพลิกสถานการณ์ให้
เสิ่นซียิ้มบาง ๆ «เป็นวิธีที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ทำไมจะไม่ทำล่ะ ฉันไปก่อนนะ ไม่ต้องขอบคุณ»
พูดจบ เสิ่นซีกับลู่ปั้นเซี่ยและคนอื่น ๆ ก็ขึ้นรถแท็กซี่
เฉินโหย่วฝานตบไหล่จี้ซือเยว่เบา ๆ «ฉันนึกว่าเสิ่นซีคิดเองเสียอีก ไม่คิดเลยว่านายเป็นคนบอกให้เธอทำแบบนั้น»
«เวินฉีน่าทำเกินไป สมควรแล้ว!»
«เฮ้อ ผู้หญิงคนนี้ตามรังควานไม่เลิกจริง ๆ ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ยังตามนายมาถึงมหาวิทยาลัยแพทย์จิง ฉันยอมใจเธอเลย»
«ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ»
ทั้งสองขึ้นรถแล้วจากไป
ขณะนั้นเอง ภายในห้องส่วนตัวก็พลันมีเสียงดังสนั่นขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
เวินฉีน่าที่เมื่อครู่ยังฝืนวางท่าภูมิฐาน แสร้งทำตัวสง่างาม บัดนี้ไม่เหลือเค้าคุณหนูผู้เพียบพร้อมแม้แต่น้อย
เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดยังอยู่ในห้อง ดวงตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เธออย่างไม่ปิดบัง
ต่อหน้าทุกคน จี้ซือเยว่ปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาด เสิ่นซีก็เปิดโปงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอทีละข้อ จนสุดท้ายแม้แต่ตอนขวางคนเพื่อเรียกเงินยังถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก
ความยึดติดที่สั่งสมมานานหลายปี ทั้งความอิจฉา ความอับอาย ความขายหน้า และความพ่ายแพ้ตลอดค่ำคืนนี้ ถาโถมทับเธอจนพังทลายในชั่วพริบตา
«ทำไมล่ะ!!!»
เวินฉีน่ายกมือขึ้นฉับพลัน กวาดแก้วก้านสูงบนโต๊ะตกลงพื้นอย่างแรง
«เคร้ง!»
แก้วคริสตัลเนื้อประณีตกระแทกโต๊ะหินอ่อน น้ำสุราสาดกระเซ็น ไหลพรั่งพรูลงมาตามขอบโต๊ะจนผ้าปูโต๊ะสีขาวเปียกชุ่ม