เสิ่นซีอยู่ในห้องปรุงยาได้สักพักก็ไปที่ห้องทำงานของอูเส้าหลียน ทั้งสองพูดคุยกันถึงพัฒนาการของโถงหยวนฉี่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
“ฉันจะรับผิดชอบเรื่องตำรับยา ส่วนขั้นตอนยุ่งยากทั้งหมดหลังจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นการทดลองทางคลินิกหรือการขออนุญาตวางจำหน่าย นายจัดการก็แล้วกัน”
“ไม่มีปัญหา ถ้าเธอรับตรวจคนไข้สัปดาห์ละคนได้ก็ดีเลย”
เสิ่นซียิ้มบาง ๆ “ทำไมล่ะ คลินิกในเครือโถงหยวนฉี่มีนายคอยดูแลแล้วยังไม่พออีกหรือ?”
อูเส้าหลียนหมุนโทรศัพท์เล่นอยู่ในมือ “เมื่อคืนฉันคุยโทรศัพท์กับตาเฒ่าแล้ว ตอนนี้ฝีมือเธอเหนือกว่าฉันเสียอีก”
“ค่อยดูแล้วกัน ได้ยินว่าที่มหาวิทยาลัยแพทย์จิงมีเรื่องให้เรียนทางคลินิกเยอะมาก ไม่แน่ว่าจะมีเวลา”
“ได้ ใกล้ถึงเวลาแล้ว พาเธอไปกินข้าวกัน”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็มาถึงร้านอาหารพื้นเมืองแห่งหนึ่งในเมืองหลวง อูเส้าหลียนสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ
“ได้ยินตาเฒ่าบอกว่า สองวันนี้เธอไปทำความรู้จักกับครอบครัวเสิ่นแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดีไหม ต้องให้ฉันช่วยอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่ต้องหรอก ราบรื่นดี”
ทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างออกรส
เชวี่ยซือหลินกับเหลิ่งจี้ฉือเดินเข้ามาจากหน้าประตู
“โอ้ ช่างบังเอิญจริง ๆ ดูสิ นั่นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณไม่ใช่หรือ?”
เชวี่ยซือหลินมองตามทิศทางที่เหลิ่งจี้ฉือบอก แล้วก็เห็นเสิ่นซีกำลังกินข้าวอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง
ทั้งคู่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันอยู่ ใบหน้าของเสิ่นซีมีแต่รอยยิ้ม
“เจอกันทั้งที เข้าไปทักหน่อยเถอะ”
เหลิ่งจี้ฉือก้าวเดินไปก่อนที่เชวี่ยซือหลินจะทันตอบ
ยาลูกกลอนที่เสิ่นซีให้มานั้นยอดเยี่ยมมาก เชวี่ยซือหลินกินเข้าไปไม่ถึงวัน ค่าต่าง ๆ ในร่างกายก็ดีขึ้นมาก