เสิ่นซีชะงักฝีเท้าขณะกำลังขึ้นบันได
แสงไฟยามค่ำคืนทอดลงบนร่างของเธอ เผยให้เห็นความเย็นชาและห่างเหิน ราวกับมีความเฉยเมยที่กดดันจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก
เธอค่อย ๆ หันกลับมา แววตาไร้ซึ่งความอบอุ่น กวาดมองเสิ่นเหยาที่แสร้งทำท่าน้อยใจ น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคำกลับบาดลึกถึงกระดูก
“เลิกแสดงละครราคาถูกของเธอได้แล้ว”
เสิ่นเหยาชะงัก น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาพลันหยุดค้าง
มุมปากของเสิ่นซียกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ฉันกลับบ้านดึกเพราะไปพบปะสังสรรค์อย่างปกติและกินข้าวกับคนอื่นอย่างเหมาะสม ฉันแจ้งกำหนดการแล้ว ประพฤติตัวเรียบร้อย ไม่มีอะไรให้ตำหนิ
ฉันเข้าบ้านมาโดยไม่โวยวาย ไม่ได้ตีเธอ แล้วฉันไปกลั่นแกล้งเธอตรงไหน
เธอเอาแต่พูดว่าตัวเองน่าสงสาร พูดไม่กี่คำก็ทำเป็นน้อยใจ แทบรอไม่ไหวให้ทุกคนในบ้านมาดุด่าฉัน นี่เรียกว่าเป็นห่วงหรือ
เธอแค่อยากให้ฉันเกิดเรื่อง อยากให้ทุกคนหันมาเล่นงานฉัน
อย่าเอาความคิดดำมืดของตัวเองมาแต่งให้ดูอ่อนแอและจิตใจดี”
ใบหน้าของเสิ่นเหยาซีดเผือดในพริบตา ขอบตาแดงก่ำ เธอกลั้นสะอื้นพลางพยายามแก้ตัว “พี่คะ หนูไม่ได้... หนูแค่เป็นห่วงพี่...”
“หุบปาก”
เสิ่นซีตัดบททันทีด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ กดดันจนอีกฝ่ายแทบขยับไม่ได้
“คนที่เป็นห่วงฉันจริง ๆ จะถามแค่ว่าฉันเหนื่อยไหม ไม่ใช่จงใจมานั่งรอฉันในห้องรับแขกตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน คอยจับผิดเรื่องเล็กน้อย แล้วรอเอาไปฟ้องคนอื่น
เธอไม่ได้อ่อนแอ เธอจิตใจสกปรก แถมยังชอบเล่นละครเกินไป”
เสิ่นเหิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ เขาตวาดเสียงดังทันที “เสิ่นซี! พอได้แล้ว! เหยาเหยาอุตส่าห์หวังดีรอเธอกลับบ้าน ทำไมปากคอถึงได้ร้ายขนาดนี้ หยิ่งผยองเกินไปแล้ว!”