เจียงไหลยืดตัวขึ้น สีหน้าซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
ที่นี่ไม่มีกรวดเม็ดเล็ก ๆ ธรรมดา
ทั่วพื้นกลับเต็มไปด้วยทองคำบริสุทธิ์และอัญมณีล้ำค่าหลากชนิด
ทำให้เธอนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งในตำนาน
เจียงไหลมองต้นไม้ยักษ์สองต้นที่ตั้งเคียงกันอยู่ไม่ไกล
ต้องเข้าไปใกล้กว่านี้ ถึงจะยืนยันข้อสันนิษฐานในใจได้
เจียงไหลก้าวเดินไปทางนั้น
พลางคุยกับ"นกหวีดเงียบสีแดงสด"ในใจไปด้วย:
“เมื่อกี้ทำไมถึงตอบรับมัน?”
เธอไม่ได้ซักไซ้ แค่สงสัยขึ้นมาเฉย ๆ
เธอก้มตาลง:
“ก็รู้นี่ว่านั่นไม่ใช่ของจริง”
“เป็นแค่ผลจากสกิลของ"ราชินีหมาป่าลิลิธ"เท่านั้น”
"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรากฏตัวอักษรขึ้นมาสามคำ
มันตอบว่า “ฉันรู้”
ตัวอักษรสีชมพูหยุดนิ่งไปนาน ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างคลุมเครือ:
“บนโลกนี้มีหลายอย่างที่ฉันทำไม่ได้”
“เพราะงั้น ต่อให้เป็นเรื่องหลอก ๆ ก็ยังดี”
เจียงไหลชะงักไปนิดหนึ่ง
ราวกับไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้
เธอทบทวนประโยค “บนโลกนี้มีหลายอย่างที่ฉันทำไม่ได้”
ซ้ำไปซ้ำมาในใจ
ก่อนจะหลุบตาลง ครู่หนึ่งต่อมาก็หัวเราะเบา ๆ
แล้วพูดซ้ำว่า “อืม ต่อให้เป็นเรื่องหลอก ๆ...”
“ก็ดีเหมือนกัน”
ระหว่างพูด เจียงไหลก็หยุดอยู่หน้าต้นไม้ยักษ์
พอเข้ามาใกล้ถึงเห็นว่าต้นไม้ทั้งสองอยู่เหลื่อมกัน
ไม่ได้ชิดติดกันเสียทีเดียว
หากเว้นระยะห่างกันหลายสิบเมตร
เพียงแต่เรือนยอดของพวกมันใหญ่โตเกินไป กิ่งก้านจึงเกี่ยวพันสานกันอยู่กลางอากาศ
มองจากไกล ๆ เลยดูเหมือนเติบโตเป็นต้นเดียวกัน
เจียงไหลไม่ได้เข้าไปใกล้มากนัก
ลำต้นของต้นแรกบิดเป็นเกลียว รูปทรงเหลี่ยมคล้ายเชือกสี่เส้นบิดรวมกัน