ชีวิตสำคัญกว่า ถึงจุดยืนของทุกคนจะ “ดูเหมือน” เข้าข้าง"มาเลฟิเซนต์"ก็ตาม
แต่นั่นก็แค่ “ดูเหมือน” และ “เข้าข้าง” นะ!
เสี่ยงไม่ได้หรอก
ตอนนี้เสิ่นชิงหรานไม่กลัวแล้ว สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดอันแรงกล้ากลบความหวาดผวาจนขนลุกในใจไปหมด
——ไม่เป็นไร ขนลุกก็ขนลุกไปสิ
เขาแกล้งทำเป็นกีวีสักลูกก็ได้
กีวีลูกนี้เลย “ฟึ่บ” ในทันที
ไถลตัวไปใต้ประตู แล้วแทรกตัวอยู่ระหว่างอวี๋ฉือกับบานประตู
เสิ่นชิงหรานแนบตัวกับประตูแน่น มือทั้งสองข้างกุมกลอนประตูไว้
เขากำลังจะหันไปขอความช่วยเหลือจากเจียงไหล แต่ก็เห็นว่าเจียงไหลที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อครู่หายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ด้านหลังอวี๋ฉือมีขาคู่หนึ่งโผล่มา
“ปัง”
เสียงทึบต่ำกระแทกเนื้อดังขึ้น
ร่างของอวี๋ฉือพลันอ่อนยวบ ล้มลงไป
เผยให้เห็นเจียงไหลที่ยืนอยู่ด้านหลัง กำลังสะบัดมือ
หลินซีว่างกับจิงอวิ๋นซิ่วเตรียมตัวไว้แล้ว ทั้งคู่เข้ามาประคองอวี๋ฉือที่หมดสติไว้คนละข้าง
ป้องกันไม่ให้เขาล้มคว่ำลงกับพื้น
เสิ่นชิงหรานชะงักไป ก่อนจะถอนหายใจโล่งอก
ทำให้สลบยังดีกว่าเปิดประตู
หลายคนช่วยกันหามอวี๋ฉือกลับไปวางบนที่นอนของเขา
ดูเหมือนเขาหลับสนิทดี
“งั้นพวกเราก็...”
เจียงไหลยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นสีหน้าของหลินซีว่างที่ยืนตรงข้ามแข็งค้างไป
ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้าง เธอยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา แล้วชี้ไปด้านหลังเจียงไหล
คราวนี้ไม่ต้องให้ใครบอก เจียงไหลก็ได้ยินเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าดังกรอบแกรบอีกครั้ง