ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อน"พายุไฟป่า"จะมาถึง
หลินซีว่างจะแอบยัดขนมให้ทุกคนคนละชิ้น
มันไม่ใช่ไอเทมที่มีผลพิเศษใด ๆ
แค่อาหารธรรมดาที่สุ่มได้ออกมาจาก"หีบสมบัติสำริด"
แต่ "ขนม" สิ่งนี้ กลับเป็น "ยาแก้ใจ" ที่ได้ผลจริง
น้ำตาลไม่เพียงดูดซึมเข้ากระแสเลือดได้เร็ว ป้อนเชื้อเพลิงให้สมองที่กำลังหมดพลัง
เมื่อระดับน้ำตาลในเลือดฟื้นตัว สมองก็จะกลับมามีพลังอีกครั้ง
ยังกระตุ้น "กลไกรางวัล" ของโดปามีนอีกด้วย
ตอนกินขนมหวาน สมองจะหลั่งโดปามีน ส่งความรู้สึกเบิกบานและพึงพอใจมาให้
ในเวลาเดียวกัน รสหวานยังปลุกประสาทรับรส ส่งสัญญาณเชิงบวกว่า "ปลอดภัย มีสารอาหาร" ขึ้นสู่สมอง
ตัดวงจรมืดของอารมณ์แย่ออกไปเสียที
แม้ลูกอมชูไม้หนึ่งไม้จะไม่ได้ช่วยชีวิตไว้ในวินาทีชี้ขาดก็จริง
แต่ในสภาพแวดล้อมแบบตอนนี้ มันช่วยคลายอารมณ์ได้
และยังลดโอกาสที่จะต้องเจอ "วินาทีชี้ขาด" แบบนั้นได้อีกชั้นหนึ่ง
เจียงไหลลิ้นรื่นไปกับกลิ่นส้มหวาน ๆ ที่ยังติดอยู่ในปาก
ประเด็นนี้ จริง ๆ เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย
ฝ่ายนั้น ถูกเจียงไหลเตือนแบบนั้น เสิ่นชิงหรานก็รู้ทันที
เขาเสียดายจนลูบหัวกระตุก ๆ แล้วลืมตัวเอื้อมือล้วงกระเป๋าเสื้อ
กลับสัมผัสได้ถึงวัตถุกลม ๆ ชิ้นหนึ่งข้างใน
เสิ่นชิงหรานอึ้งงัน เขาแผ่มือออก
ในฝ่ามือนั้นคือลูกอมชูไม้รสแอปเปิลหนึ่งไม้อย่างชัดเจน
เขายกยิ้มมุมปากเบา ๆ
แกะซองออกภายในพริบตา
แล้วหยอดขนมกลม ๆ นั้นลงปาก