เกี้ยวหยุดลงตามสัญญาณของ"เจ้าหญิง"
เธอเชิดคางขึ้นสูง ดูเหมือนเตรียมพร้อมไว้แล้ว
ขอเพียงเจียงไหลตอบคำถามนั้นภายใต้ข้อจำกัด"ห้ามโกหก"ได้
เธอก็จะยอมให้เจียงไหลกลับไปตามหาบ่อน้ำอธิษฐานทันที
หลินซีว่างตื่นเต้นจนเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง
ทุกคนจดจ่ออยู่กับเจียงไหล
ทว่าคนที่เป็นจุดสนใจกลับมีท่าทีผ่อนคลาย
เจียงไหลเผยรอยยิ้มจริงใจอย่างยิ่ง
“ฉันได้ยินเสียงอันไพเราะของเจ้าหญิงค่ะ”
เงียบงัน
เงียบสนิท
กลางอากาศราวกับมีฝูงกาโบยบินผ่านพร้อมส่งเสียงร้อง
เจียงไหลเอียงคอ: o.O?
เป็นอะไรไปล่ะ เธอพูดความจริงไม่ใช่เหรอ
ถึง"เจ้าหญิง"จะมีนิสัยคลุ้มคลั่ง แต่เสียงของเธอไพเราะจริง ๆ
เพราะถูกจำกัดด้วยทัศนวิสัย เจียงไหลจึงมองไม่เห็นสีหน้าของคนอื่น
แต่หลินซีว่างที่ยืนอยู่ข้างหน้าเห็นทุกอย่างชัดเจน
แก้มเสิ่นชิงหรานพองขึ้น ไหล่สั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ทั่วใบหน้าจิงอวิ๋นซิ่วเขียนคำว่า “ยังทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” ไว้เต็มไปหมด
อวี๋ฉือมีสีหน้ามึนงง ดูท่าข้อมูลคงยังโหลดไม่เสร็จ
ส่วน"เจ้าหญิง"บนเกี้ยว เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้
สีหน้าราวกับถูกฟ้าผ่า
“มีอย่างอื่นอีกไหม”
"เจ้าหญิง"ถามอย่างกัดฟัน
“เธอไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่นอีกเลยหรือไง”
เล็บของเธอจิกลงบนที่วางแขนลึกขึ้น เกิดเสียงขูดขีดชวนให้หนังศีรษะชา
“อ้อ! แน่นอนว่ามีค่ะ”
เจียงไหลกะพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงเกินจริง
“ยังได้ยินเสียงหัวใจของฉันที่เต้นแรงเพื่อพระองค์ด้วยค่ะ”