เสียงขู่ฟ่อแหลมกรีดก้องไปทั่วโสตประสาทของทุกคน
งูยักษ์ลำตัวยาวเพรียวได้สัดส่วน หัวเป็นรูปสามเหลี่ยมกว้าง พุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา
มันขดตัวอยู่ คอคดโค้งเป็นรูปตัวเอส
แผ่นหลังมีสีน้ำตาลเข้มเป็นหลัก
แต่ด้านข้างลำตัวกลับออกสีเขียวอมเทาอย่างเห็นได้ชัด
ยามอยู่นิ่ง มันดูคล้ายรากพืชที่แห้งตายท่อนหนึ่ง
กลางแผ่นหลังมีลายข้าวหลามตัดสีน้ำตาลเข้มเรียงเป็นแนว ลวดลายไม่สม่ำเสมอ
ขอบลายแต้มด้วยกรอบบางสีขาวซีด ดูคล้ายกระจกทรายที่แตกเป็นเสี่ยง
“เอ่อ... ท่าจะไม่ดีแล้ว”
เมื่อมองเห็นงูตัวนั้น รูม่านตาของเสิ่นชิงหรานก็หดเล็กลง
มือที่กำมีดสั้นของเขาเผลอกระชับแน่นขึ้นแทบจะในทันที
“หึ่ง ๆ!” “หึ่ง ๆ!”
ส่วนปลายหางของ"ราชางูหางกระดิ่งกลายพันธุ์"ชูตั้งขึ้นในแนวดิ่ง
ส่งเสียงสั่นกระพือถี่รัว
เจียงไหลมองเห็นชัดเจนว่า
หางของมันมีแถบวงสีดำสลับขาวกว้างเกือบเท่ากัน ดูคล้ายลายทางม้าลาย
“เป็นงูหางกระดิ่งโมฮาวีกลายพันธุ์”
จิงอวิ๋นซิ่วพูดพลางโน้มหลังลงเล็กน้อย ย่อตัวถ่ายน้ำหนักให้ต่ำ
นิ้วมือที่กำ"แส้อ่อนปาฉี"แน่นจนซีดขาว
“เป็นงูหางกระดิ่งที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในอเมริกาเหนือ”
งูตัวนี้แทบเทียบได้กับ “ราชาพิษ” พิษที่ปล่อยออกมาแต่ละครั้งมีประมาณ 50-100 มิลลิกรัม
แต่เพียง 3-5 มิลลิกรัมก็ฆ่าผู้ใหญ่ได้แล้ว
พิษของมันยังมีความรุนแรงเป็นห้าถึงแปดเท่าของงูจงอาง
เสิ่นชิงหรานผ่อนลมหายใจออก จ้องราชางูตรงหน้าเขม็ง