แผ่นหลังของลู่เฉินหายลับไปตรงสุดทางเดิน อากาศในห้องทำงานพลันนิ่งงันไปหลายวินาที
โจวเต๋อไห่ลุกพรวดขึ้น จ้องกู้ชิงด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
“กู้ชิง นายคิดอะไรอยู่กันแน่? หอชะตาสวรรค์เชียวนะ นั่นเป็นหนึ่งในห้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์!”
“มีคนตั้งเท่าไรฝันอยากเข้าไป แต่นายกลับปฏิเสธงั้นเหรอ?”
กู้ชิงมีสีหน้าสงบนิ่ง “อาจารย์ใหญ่ ผมมีเหตุผลของตัวเองครับ”
“เหตุผลอะไรถึงทำให้นายยอมทิ้งโอกาสดี ๆ แบบนี้ได้?”
โจวเต๋อไห่เดินไปเดินมาสองก้าว ก่อนสูดหายใจลึก
“ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงน้องสาว แต่ท่านลู่เฉินพูดไม่ผิด หอชะตาสวรรค์จะพยายามรักษาเธออย่างเต็มที่”
“ถึงจะรับประกันไม่ได้เต็มร้อย แต่ก็ยังดีกว่านายลองผิดลองถูกเองนะ”
กู้ชิงส่ายหน้า “อาจารย์ใหญ่ หอชะตาสวรรค์รับประกันไม่ได้ว่าจะรักษาเสี่ยวอวี๋ให้หายได้ ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าร่วมหรือไม่ก็ไม่ต่างกันสำหรับเธอ”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมผมต้องเซ็นสัญญา 50 ปี ขายตัวเองให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วยล่ะครับ?”
โจวเต๋อไห่อ้าปาก แต่ชั่วขณะนั้นกลับหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้
กู้ชิงพูดต่อ “อีกอย่าง คำพูดของลู่เฉินก็ชัดเจนมาก เขาคิดว่าเสี่ยวอวี๋เป็นภาระของผม”
“คนแบบนั้น ผมไม่อยากร่วมมือด้วย”
โจวเต๋อไห่ชะงักไป ก่อนถอนหายใจ
“เอาเถอะ ๆ ในเมื่อนายมีความคิดของตัวเอง ฉันก็ไม่บังคับ”
เขาเดินกลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน สีหน้ากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
“กู้ชิง ถึงนายจะปฏิเสธหอชะตาสวรรค์ แต่ทรัพยากรของมหาวิทยาลัยชั้นนำในแคว้นมังกรของเราก็ไม่ด้อยกว่า แถมยังมีอิสระมากกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วย”