“ผ่านด่านไปแบบนี้เลยเหรอ?”
“เว่อร์เกินไปแล้วมั้ง? ไม่เห็นพวกปีศาจเลยสักตัว หรือแดนลับของกู้ชิงเป็นแบบพิเศษ ไม่มีปีศาจ?”
“เป็นไปได้ยังไง? ถ้าไม่มีปีศาจแล้วคะแนนมาจากไหน ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ”
“จะเป็นอะไรได้อีก? โกงแน่นอน! กู้ชิงคนนี้โกงชัวร์!”
สนามพลันตกอยู่ในความโกลาหล เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไม่ขาดสาย
ขณะนั้น ภายในแดนลับ กู้ชิงเข้าสู่ชั้นที่ 38 แล้ว
บนม่านแสงแสดงภาพเหมือนเดิม กู้ชิงยังคงเดินทอดน่องอย่างสบายใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยใช้อาวุธ ไม่เคยปล่อยทักษะใด ๆ
นอกจากเดินแล้ว เขาแทบไม่ได้ขยับตัวด้วยซ้ำ
แต่คะแนนกลับเพิ่มขึ้นไม่หยุด
“เดี๋ยวนะ เขาฆ่าพวกปีศาจยังไงกันแน่?”
“ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครล่ะ”
“กระจกขุนเขาธาราจะพลาดเอฟเฟกต์ของทักษะไปหรือเปล่า?”
เสียงถกเถียงในสนามดังขึ้นกว่าเดิม ครูผู้รับผิดชอบดูแลกระจกขุนเขาธารารีบกล่าวขึ้นทันที
“ภาพการต่อสู้อาจเกินขอบเขตการแสดงผล แต่สิ่งที่เกิดขึ้นใกล้ตัวผู้เข้าสอบจะไม่ตกหล่นแน่นอน”
นักเรียนแถวหน้าฟังแล้วเข้าใจทันที
“หมายความว่ากู้ชิงไม่ได้ลงมือเองเหรอ?”
“อย่างน้อยในภาพก็ไม่เห็น”
“แล้วพวกปีศาจจะเข้าแถวรอให้ฆ่าเองได้ยังไง?”
คนข้าง ๆ เสริมขึ้นว่า
“บางทีมันอาจรู้ว่ากู้ชิงเผาอายุขัยแล้วลำบาก เลยยอมร่วมมือสักหน่อยก็ได้”
นักเรียนหลายคนอดไม่ได้ หัวเราะออกมาเสียงดัง
ผู้ปกครองที่ยื่นคำร้องขอตรวจสอบซ้ำหน้าดำคล้ำ
“นี่มันการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเธอจริงจังกันหน่อย!”
“คุณลุง พวกเราจริงจังอยู่นะครับ”
“แค่กระบวนการสอบของกู้ชิงมันจริงจังไม่ลงจริง ๆ”
ภายในม่านแสง กู้ชิงเดินอยู่บนถนนรกร้างของชั้นที่ 38
เสียงกระแทกดังมาจากบ้านสองฝั่งถนน เสียงคำรามของปีศาจก็ค่อย ๆ เงียบหายไปอย่างรวดเร็ว
ทว่าขอบเขตภาพยังคงติดตามกู้ชิงอยู่ตลอด