เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ทางใต้ของต้าจิ้งมีผืนทะเลสาบอวิ๋นเมิ่ง ทุกครั้งที่ย่างเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิ ริมทะเลสาบจะเต็มไปด้วยดอกไอริส พอลมพัด ดอกไม้ทั่วทุ่งก็พลิ้วไหวตามไปด้วย”
ร่างของซ่งเจี้ยนเวยชะงักไปเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ทว่านางมิได้หันกลับมา และมิได้ตอบรับ
เมื่อเห็นนางไม่ขัดจังหวะ จิ่งเยี่ยนฉือจึงเล่าต่อ เลือกพรรณนาทิวทัศน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่สำคัญนัก
“นอกเมืองหลวงยังมีภูเขาชิวซาน ทุกครั้งที่เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วง ต้นเมเปิลทั่วทั้งภูเขาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงสด”
“ยังมีธารดอกท้อ...”
จิ่งเยี่ยนฉือนึกถึงสถานที่งดงามที่เคยไปเยือน แล้วเล่าให้ซ่งเจี้ยนเวยฟัง
เขาเล่าถึงสถานที่หลายแห่งติดกัน ซ่งเจี้ยนเวยจึงส่งเสียงฮึเบา ๆ “ฟังดูดีไม่น้อย”
น้ำเสียงของนางเรียบเฉย ทว่าความขุ่นเคืองได้จางลงแล้ว
จิ่งเยี่ยนฉือรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจแผ่วเบาสายหนึ่งหลุดจากลำคอ
“หากพวกเราหนีออกจากเกาะได้อย่างราบรื่น สักวันหนึ่งเจ้าจะได้เห็นด้วยตาตนเอง”
หากนางยินดี เขาก็พานางไปชมด้วยกันได้
ซ่งเจี้ยนเวยตอบอย่างคลุมเครือว่า “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังเพิ่งสาง สายลมทะเลชื้นเย็นก็ปลุกเกาะให้ตื่นขึ้น
ทั้งสองแบ่งผลไม้ป่ากันกินตามเดิม เพื่อประทังความหิว
ซ่งเจี้ยนเวยวุ่นอยู่กับงานไม่หยุด ทั้งไปตักน้ำที่ธารบนเขา มุดเข้าไปในป่าเก็บผลไม้ป่า ครั้นน้ำลงก็ไปเก็บของตามชายหาด ทั้งยังเก็บกิ่งไม้แห้งมากองเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ