นางรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ดูเป็นคนที่ก่อไฟเก่ง จึงเอ่ยเสริมว่า “อีกสองสามวันท่านสอนข้าอีกได้หรือไม่”
นางยิ้มประจบ สายตาเปี่ยมความคาดหวังจับจ้องเขา
แม้เขาจะบอกว่ารอให้อาการดีขึ้นแล้วจะเป็นคนก่อไฟเอง แต่ซ่งเจี้ยนเวยก็ยังอยากเรียนรู้ทักษะนี้ให้ได้
มีทักษะเอาตัวรอดติดตัวไว้ย่อมพึ่งพาได้ที่สุด หลังผ่านวันคืนมาหลายวัน นางก็ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเรียนรู้อะไรให้มากขึ้นอีกสักหน่อย
จิ่งเยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตากระจ่างใสของอีกฝ่าย
ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายเต็มไปด้วยความจริงใจ
ในใจพลันเกิดความรู้สึกประหลาด เมื่อถูกนางมองด้วยสายตาเช่นนี้ ราวกับเขากลายเป็นคนสำคัญที่สุดของนาง
เขาลอบครุ่นคิด นางมองผู้อื่นเช่นนี้ด้วยหรือไม่
จิ่งเยี่ยนฉือพยักหน้า เบือนสายตาแล้วขานรับเสียงแผ่ว “ได้”
ดวงตาของซ่งเจี้ยนเวยงดงามยิ่ง ยามร้องขอสิ่งใด นางมักเบิกตากลมโตจ้องอีกฝ่ายตรง ๆ แววตาฉายความอ้อนวอน แทบไม่มีผู้ใดปฏิเสธนางได้
นี่คือประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีของนาง
ซ่งเจี้ยนเวยล้มเลิกความคิดที่จะลองก่อไฟในวันนี้ ตั้งใจจะไปดูบริเวณชายหาด
เผื่อคลื่นซัดพาสิ่งของที่เป็นประโยชน์ขึ้นมาบ้าง ยามนี้นางยังต้องเที่ยวเก็บข้าวของที่พอใช้ได้อยู่
อย่างไรเสีย บุรุษผู้นี้ก็มิใช่คนที่นางเก็บกลับมาจากชายหาดหรอกหรือ
“ข้าจะไปดูแถวชายฝั่ง บางทีอาจมีของที่ใช้ประโยชน์ได้บ้าง”
ซ่งเจี้ยนเวยลุกขึ้น เดินไปทางแนวชายฝั่ง
“อย่าไปไกลนัก” เสียงของจิ่งเยี่ยนฉือยังแหบพร่าอยู่บ้าง