หลังวุ่นวายมาตลอดทั้งเช้า ซ่งเจี้ยนเวยก็ทิ้งตัวนอนหงายลงบนกองใบไม้แห้งหนาอย่างเหนื่อยล้า
หลังผ่านวันเวลาในเกาะร้างมาหลายวัน นางก็ไม่เหลือความพิถีพิถันเช่นแต่ก่อนแล้ว จะนั่งหรือนอนตรงไหนก็ได้ตามใจ อยากเอนกายลงเมื่อใดก็ทำ
ร่มเงาริมหาดแห่งนี้แทบกลายเป็นที่พักผ่อนตามอำเภอใจของนางไปแล้ว ต่อให้สกปรกขึ้นมาบ้างก็ไม่ใส่ใจ
จิ่งเยี่ยนฉือมองคนที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่ จู่ ๆ ก็เอนหลังลงนอนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดูท่าคงเหนื่อยจนหมดแรงแล้ว
ซ่งเจี้ยนเวยขยับคอ หันไปมองเขา
“ท่านจะนอนพักสักครู่หรือไม่? แดดแรงเกินไปแล้ว ข้างนอกร้อนมาก รอให้ช่วงบ่ายแดดอ่อนลงก่อน ข้าค่อยออกไปขยับเขยื้อน”
ในความคิดของนาง ผู้บาดเจ็บต้องการพักฟื้นอย่างสงบที่สุด ยิ่งนอนมากยิ่งดี
“ได้” จิ่งเยี่ยนฉือตอบ แล้วคิดจะเอนกายจากท่าพิงต้นไม้ลงนอนราบ
ทว่าบาดแผลบนร่างดึงรั้ง ทำให้เคลื่อนไหวได้เชื่องช้าและติดขัด
ซ่งเจี้ยนเวยมองท่าทางอันยากลำบากของเขา จึงยันกายลุกขึ้น เดินไปข้างตัวเขา แล้วยื่นมือประคองไหล่กับแผ่นหลัง ช่วยให้เขาค่อย ๆ เอนลง
“เมื่อเช้าท่านลุกขึ้นนั่งเองได้ด้วยหรือ?” ซ่งเจี้ยนเวยพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงเจือความประหลาดใจอยู่บ้าง
ฝ่ามืออุ่นแนบลงบนแผ่นหลัง จิ่งเยี่ยนฉือพลันเกร็งกล้ามเนื้อไปทั้งร่าง
“ข้านอนลงเองได้” เสียงของจิ่งเยี่ยนฉือฟังดูตึงเครียดเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ท่านอย่าขยับเลย นอนพักให้สบายก็พอ” ซ่งเจี้ยนเวยไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเขา เพียงกำชับเท่านั้น
จิ่งเยี่ยนฉือเอนกายลงตามแรงประคองของนางอย่างช้า ๆ จนมือนั้นถอนกลับไป ไหล่และแผ่นหลังที่เกร็งอยู่จึงค่อย ๆ คลายลง