ด้านหนึ่งของแนวโขดหินมีพุ่มไม้ใบกว้างขึ้นหนาทึบ กิ่งก้านสานไขว้กันจนกลายเป็นมุมอับตามธรรมชาติพอดี
เมื่อยืนอยู่ตรงนี้ ย่อมมองเห็นอ่าวเล็ก ๆ หลังแนวโขดหินได้อย่างชัดเจน
เดิมทีเขาคิดจะเอ่ยเรียกนางสักคำ ทว่าพอเหลือบมองไป เหล่าถ้อยคำกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
หญิงสาวก้มหน้า ใช้ผ้าหญ้าหยาบผืนนั้นเช็ดผิวกายอย่างละเอียด
เส้นใยหญ้าแห้งครูดผ่านผิวเนื้อละเอียด จนนางขมวดคิ้วเป็นพัก ๆ
จิ่งเยี่ยนฉือยืนนิ่งอยู่ในเงาพุ่มไม้ ร่างทั้งร่างลืมขยับเขยื้อน
เขาควรจากไป ทว่าสองขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
เขาได้ยินเสียงบ่นพึมพำแผ่วเบา
เสียงออดอ้อนคล้ายตัดพ้อแผ่วลอยเข้าหูเขา
แม้ตากแดดมาหลายวัน ผิวของนางก็เพียงแต้มสีแดงระเรื่อบาง ๆ พื้นผิวยังคงขาวผ่องได้รับการดูแลอย่างดี สว่างจนชวนให้พร่าตา
แผ่นหลังของหญิงสาวทอดเส้นโค้งอ่อนช้อย เอวคอดบอบบาง เรือนร่างอรชรที่ทั้งแบบบางและงดงามปรากฏแก่สายตา ทำให้ลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วขณะ
ยามนางยกมือเช็ดช่วงอก เส้นโค้งอ่อนนุ่มก็เผยให้เห็น
สติเตือนให้เขาหันหลังจากไปโดยพลัน
สิ่งใดไม่ควรมองก็ไม่ควรมอง เป็นคำสอนที่ฝังลึกในกระดูกและโลหิตของเขา
ทว่าสายตาราวกับถูกยึดตรึงไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็เบือนหนีไม่ได้
ความร้อนวูบหนึ่งพลันผุดขึ้นจากท้องน้อย แผ่ซ่านไปตามเส้นเลือดสู่ทั่วร่าง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วมือกำแน่น แม้แต่ลมหายใจก็รวนเร
ซ่งเจี้ยนเวยเช็ดหยดน้ำบนร่างจนแห้ง ก่อนยืดตัวขึ้นแล้วเดินไปยังโขดหินริมฝั่ง ตั้งใจจะหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่บนพื้น