ทะลุมิติสู่ยุคโบราณ ราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์หลงรักและรั้งตัวข้าไว้

ตอนที่ 13 นางเองก็มีใจให้เขา...

7 นาที· 1.6K คำ

ด้านหนึ่งของแนวโขดหินมีพุ่มไม้ใบกว้างขึ้นหนาทึบ กิ่งก้านสานไขว้กันจนกลายเป็นมุมอับตามธรรมชาติพอดี

เมื่อยืนอยู่ตรงนี้ ย่อมมองเห็นอ่าวเล็ก ๆ หลังแนวโขดหินได้อย่างชัดเจน

เดิมทีเขาคิดจะเอ่ยเรียกนางสักคำ ทว่าพอเหลือบมองไป เหล่าถ้อยคำกลับติดค้างอยู่ในลำคอ

หญิงสาวก้มหน้า ใช้ผ้าหญ้าหยาบผืนนั้นเช็ดผิวกายอย่างละเอียด

เส้นใยหญ้าแห้งครูดผ่านผิวเนื้อละเอียด จนนางขมวดคิ้วเป็นพัก ๆ

จิ่งเยี่ยนฉือยืนนิ่งอยู่ในเงาพุ่มไม้ ร่างทั้งร่างลืมขยับเขยื้อน

เขาควรจากไป ทว่าสองขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

เขาได้ยินเสียงบ่นพึมพำแผ่วเบา

เสียงออดอ้อนคล้ายตัดพ้อแผ่วลอยเข้าหูเขา

แม้ตากแดดมาหลายวัน ผิวของนางก็เพียงแต้มสีแดงระเรื่อบาง ๆ พื้นผิวยังคงขาวผ่องได้รับการดูแลอย่างดี สว่างจนชวนให้พร่าตา

แผ่นหลังของหญิงสาวทอดเส้นโค้งอ่อนช้อย เอวคอดบอบบาง เรือนร่างอรชรที่ทั้งแบบบางและงดงามปรากฏแก่สายตา ทำให้ลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วขณะ

ยามนางยกมือเช็ดช่วงอก เส้นโค้งอ่อนนุ่มก็เผยให้เห็น

สติเตือนให้เขาหันหลังจากไปโดยพลัน

สิ่งใดไม่ควรมองก็ไม่ควรมอง เป็นคำสอนที่ฝังลึกในกระดูกและโลหิตของเขา

ทว่าสายตาราวกับถูกยึดตรึงไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็เบือนหนีไม่ได้

ความร้อนวูบหนึ่งพลันผุดขึ้นจากท้องน้อย แผ่ซ่านไปตามเส้นเลือดสู่ทั่วร่าง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วมือกำแน่น แม้แต่ลมหายใจก็รวนเร

ซ่งเจี้ยนเวยเช็ดหยดน้ำบนร่างจนแห้ง ก่อนยืดตัวขึ้นแล้วเดินไปยังโขดหินริมฝั่ง ตั้งใจจะหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่บนพื้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป