ซ่งเจี้ยนเวยฝืนใจกลืนกินต่อไป
หากอยากประคองชีวิตบนเกาะให้รอด โปรตีนย่อมขาดไม่ได้
ระหว่างกิน ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ผุดขึ้นมา
ถ้ามีเกลือก็คงดี
เกลืออยู่ที่ไหน? ในทะเล
ในน้ำทะเลมีเกลือ หากตากจนได้เกลือขึ้นมา...
ซ่งเจี้ยนเวยคิดว่าวิธีนี้น่าจะทำได้
แม้นางจะไม่เคยทำมาก่อน แต่ก็ลองดูได้
นางหันไปหาจิ่งเยี่ยนฉือ แล้วบอกความคิดของตนแก่เขา
“ในน้ำทะเลมีเกลืออยู่ หากเราตักน้ำทะเลมาผึ่งแดดจนแห้ง จะได้เกลือออกมาหรือไม่?”
ยิ่งนางพูดถึงวิธีตากเกลือก็ยิ่งตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายขึ้นทุกขณะ
จิ่งเยี่ยนฉือฟังพลางเอ่ยข้อเสนอแนะเป็นครั้งคราว
เมื่อเห็นว่าเขาเองก็คิดว่าเป็นไปได้ ซ่งเจี้ยนเวยก็ยิ่งมั่นใจ
วันที่สามหลังจากเก็บคนผู้หนึ่งขึ้นมา ซ่งเจี้ยนเวยตัดสินใจลองตากเกลือ
เช้าตรู่วันที่สี่หลังจากเก็บคนผู้หนึ่งขึ้นมา ซ่งเจี้ยนเวยก็เริ่มลงมือ
นางหาเปลือกหอยปากตื้นมาได้หลายใบ ตักน้ำทะเลใสสะอาดใส่ลงไป แล้วเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบไว้ตรงบริเวณชายหาดที่ได้รับแสงแดดดีที่สุด
ยามเที่ยงแดดแผดจ้า
นางอดวิ่งไปดูทุกระยะไม่ได้ หยิบกิ่งไม้เล็ก ๆ มาคนผิวน้ำเบา ๆ เพื่อเร่งให้ไอน้ำระเหย
จิ่งเยี่ยนฉือพิงลำต้นไม้ สายตาส่วนใหญ่จับจ้องอยู่ที่นาง
เด็กสาวนั่งยอง ๆ อยู่บนผืนทรายร้อนระอุ เหงื่อบาง ๆ ซึมตรงขมับ ปอยผมสั้นหลายเส้นถูกลมทะเลพัดแนบผิว
แก้มของนางเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ เพียงมองก็รู้ว่าเป็นสัญญาณแรกเริ่มของผิวถูกแดดเผา
เขาจ้องผิวแดงระเรื่อนั้น รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย