ดวงตะวันลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ แสงแดดแผดเผาร้อนแรงจนน่าหวาดหวั่น ผืนทรายถูกความร้อนระอุแผดเผา แม้แต่อากาศก็ยังบิดเบี้ยวเป็นระลอกไอร้อน
ซ่งเจี้ยนเวยนอนขดตัวอยู่ใต้ร่มไม้หนาทึบ เรี่ยวแรงจะยกมือยังแทบไม่มี ไม่อยากขยับตัวแม้แต่น้อย
ทว่าจิ่งเยี่ยนฉือกลับก้าวมุ่งหน้าไปทางชายฝั่ง
“หลินฉือเยี่ยน ท่านจะไปทำอะไรหรือ แดดข้างนอกร้อนถึงเพียงนี้ มีเรื่องอันใดรอให้ร่มกว่านี้ค่อยไปเถิด”
ซ่งเจี้ยนเวยนอนคว่ำอยู่บนเสื่อหญ้า เอ่ยเสียงเนือยเฉื่อย
“ไม่เป็นไร ข้าจะกลับมาในไม่ช้า” เขาทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนมุ่งตรงไปยังหาดตื้น
ซ่งเจี้ยนเวยเท้าคางมองจากที่ไกล เห็นเขายกมือถอดเสื้อตัวในสีขาวขาดรุ่งริ่งออกจากกาย
จากนั้นก็ย่อตัวลง ใช้น้ำทะเลซักเสื้อผ้า
ที่แท้ก็ไปซักผ้านี่เอง
นางก้มมองเสื้อตัวนอกที่เปื้อนทรายและคราบเหงื่อบนกาย แล้วโน้มปลายจมูกเข้าไปดม
ในใจคิดว่าเสื้อผ้าชุดนี้ของตัวเองก็ควรซักแล้วเหมือนกัน
ไม่นานนัก จิ่งเยี่ยนฉือก็หอบเสื้อผ้าที่ซักสะอาดแล้วกลับมา
เขาเปลือยท่อนบน เดินกลับมาข้างร่มไม้อย่างเชื่องช้า สะบัดเสื้อผ้าที่บิดน้ำจนแห้งหมาดแล้วแขวนไว้บนกิ่งไม้ที่รับแสงแดด
แสงตะวันแผดจ้าทาบลงบนผิวสีน้ำผึ้งของเขา ขับเน้นสัดส่วนร่างกายที่กระชับและได้รูป
แผ่นหลังกว้างผึ่งผาย เอวและหน้าท้องคมชัด กล้ามท้องแน่นกระชับเป็นมิติ สัดส่วนกล้ามเนื้อสมส่วนเปี่ยมพลัง
รอยแผลเป็นสีเข้มอ่อนพาดผ่านเอวและหัวไหล่ รอยแผลที่ตกสะเก็ดแล้วเลือนความน่าสยดสยองลง กลับเพิ่มบรรยากาศของบุรุษแกร่งผู้ผ่านลมฝนมาหลายครา ทั้งองอาจและเปี่ยมพละกำลัง
สายตาของซ่งเจี้ยนเวยหยุดนิ่งไปโดยไม่รู้ตัว หัวใจพลันเต้นสะดุดเบา ๆ