ทะลุมิติสู่ยุคโบราณ ราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์หลงรักและรั้งตัวข้าไว้

ตอนที่ 14 ทะลุมิติมาโบราณ แต่ราชวงศ์ผู้สูงศักดิ์กลับหวั่นไหวและรั้งตัวข้าไว้

7 นาที· 1.6K คำ

ดวงตะวันลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ แสงแดดแผดเผาร้อนแรงจนน่าหวาดหวั่น ผืนทรายถูกความร้อนระอุแผดเผา แม้แต่อากาศก็ยังบิดเบี้ยวเป็นระลอกไอร้อน

ซ่งเจี้ยนเวยนอนขดตัวอยู่ใต้ร่มไม้หนาทึบ เรี่ยวแรงจะยกมือยังแทบไม่มี ไม่อยากขยับตัวแม้แต่น้อย

ทว่าจิ่งเยี่ยนฉือกลับก้าวมุ่งหน้าไปทางชายฝั่ง

“หลินฉือเยี่ยน ท่านจะไปทำอะไรหรือ แดดข้างนอกร้อนถึงเพียงนี้ มีเรื่องอันใดรอให้ร่มกว่านี้ค่อยไปเถิด”

ซ่งเจี้ยนเวยนอนคว่ำอยู่บนเสื่อหญ้า เอ่ยเสียงเนือยเฉื่อย

“ไม่เป็นไร ข้าจะกลับมาในไม่ช้า” เขาทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนมุ่งตรงไปยังหาดตื้น

ซ่งเจี้ยนเวยเท้าคางมองจากที่ไกล เห็นเขายกมือถอดเสื้อตัวในสีขาวขาดรุ่งริ่งออกจากกาย

จากนั้นก็ย่อตัวลง ใช้น้ำทะเลซักเสื้อผ้า

ที่แท้ก็ไปซักผ้านี่เอง

นางก้มมองเสื้อตัวนอกที่เปื้อนทรายและคราบเหงื่อบนกาย แล้วโน้มปลายจมูกเข้าไปดม

ในใจคิดว่าเสื้อผ้าชุดนี้ของตัวเองก็ควรซักแล้วเหมือนกัน

ไม่นานนัก จิ่งเยี่ยนฉือก็หอบเสื้อผ้าที่ซักสะอาดแล้วกลับมา

เขาเปลือยท่อนบน เดินกลับมาข้างร่มไม้อย่างเชื่องช้า สะบัดเสื้อผ้าที่บิดน้ำจนแห้งหมาดแล้วแขวนไว้บนกิ่งไม้ที่รับแสงแดด

แสงตะวันแผดจ้าทาบลงบนผิวสีน้ำผึ้งของเขา ขับเน้นสัดส่วนร่างกายที่กระชับและได้รูป

แผ่นหลังกว้างผึ่งผาย เอวและหน้าท้องคมชัด กล้ามท้องแน่นกระชับเป็นมิติ สัดส่วนกล้ามเนื้อสมส่วนเปี่ยมพลัง

รอยแผลเป็นสีเข้มอ่อนพาดผ่านเอวและหัวไหล่ รอยแผลที่ตกสะเก็ดแล้วเลือนความน่าสยดสยองลง กลับเพิ่มบรรยากาศของบุรุษแกร่งผู้ผ่านลมฝนมาหลายครา ทั้งองอาจและเปี่ยมพละกำลัง

สายตาของซ่งเจี้ยนเวยหยุดนิ่งไปโดยไม่รู้ตัว หัวใจพลันเต้นสะดุดเบา ๆ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป