น้ำเสียงของเขาสงบลงเล็กน้อย “อีกสามถึงห้าวันก็ลุกเดินได้แล้ว ราวหนึ่งเดือนก็น่าจะหายดีเป็นส่วนใหญ่”
แววตาของซ่งเจี้ยนเวยพลันสว่างวาบ นางฉวยโอกาสถามต่อ “หากพวกเราโชคดีออกจากเกาะนี้ได้ หลังกลับถึงต้าจิ้งแล้ว ท่านคิดจะกลับบ้านหรือกลับเข้ากองทัพ?”
นางจำได้เสมอว่าอีกฝ่ายบอกว่าตนเป็นทหาร
สีหน้าจิ่งเยี่ยนฉือชะงักเล็กน้อย เขาเลี่ยงไม่กล่าวถึงเรื่องกองทัพ “กลับบ้านก่อนแล้วกัน”
ซ่งเจี้ยนเวยขยับตัวเข้าไปใกล้ “บ้านท่านอยู่ที่ใดในต้าจิ้ง?”
จิ่งเยี่ยนฉือเหลือบมองนาง เห็นได้ชัดว่านางกำลังหยั่งเชิง เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เมืองหลวง”
ซ่งเจี้ยนเวยพลันสนใจขึ้นมา
เมืองหลวงหรือ?
ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเมืองหลวงของแคว้น
“ข้ายังไม่เคยไปเมืองหลวงเลย ที่นั่นมีสถานที่น่าสนุกบ้างหรือไม่?” ซ่งเจี้ยนเวยถามด้วยความใคร่รู้
แววตาจิ่งเยี่ยนฉือหม่นลงเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองนาง “เจ้าไม่ได้ความจำเสื่อมหรือ? เมื่อไร้ความทรงจำในอดีต แล้วรู้ได้อย่างไรว่าไม่เคยไปเมืองหลวง?”
หัวใจซ่งเจี้ยนเวยกระตุกวูบ ลอบคิดว่าแย่แล้ว เผลอเผยพิรุธเสียแล้ว
แต่ไม่เป็นไร นางไม่ยอมรับเสียอย่าง
นางแก้ตัวว่า “ถึงข้าจะความจำเสื่อม แต่พอได้ยินคำว่าเมืองหลวงกลับรู้สึกไม่คุ้นเคย ข้าจึงมั่นใจว่าไม่เคยไป ท่านเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ”
“เมืองหลวงไม่มีที่ใดน่าสนใจเป็นพิเศษ” จิ่งเยี่ยนฉือไม่อยากพูดมาก
ท่าทีเย็นชาของจิ่งเยี่ยนฉือทำให้ซ่งเจี้ยนเวยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไร จึงเลิกอ้อมค้อมแล้วเอ่ยตรงๆ