“มีเกลือแล้วรสชาติต่างกันจริง ๆ กินหอมอร่อยขึ้นมาก”
นางหันมองเขา “ว่าไปแล้ว ฝีมือเจ้าไม่เลวเลย ปกติทำของพวกนี้บ่อยหรือ?”
จิ่งเยี่ยนฉือฉีกเนื้อปูชิ้นเล็ก ๆ “ยามออกศึกอยู่ข้างนอก อะไรก็ต้องรู้บ้าง ทำไปนานเข้าก็ชำนาญเอง”
ซ่งเจี้ยนเวยพยักหน้า เอ่ยชมด้วยความนับถืออยู่บ้าง “เจ้าเก่งจริง ๆ”
นางไม่เคยตระหนี่คำชมผู้อื่น
จิ่งเยี่ยนฉือฟังแล้วรู้สึกว่าใบหูร้อนผ่าวอยู่บ้าง นางชมคนตรงไปตรงมาเช่นนี้เอง
แต่เขากลับรู้สึกว่าความรู้สึกเช่นนี้ไม่เลวเลย
ท้ายที่สุด จิ่งเยี่ยนฉือก็หอบทรายแห้งมาหนึ่งกำมือ แล้วค่อย ๆ กลบกองไฟจนดับสนิท
เมื่อราตรีมืดลง เปลวไฟที่ลุกโชนย่อมสะดุดตาเกินไป
ไม่มีใครรู้ว่าผืนป่าทึบบนเกาะร้างแห่งนี้ซ่อนสิ่งใดไว้ หากแสงไฟดึงดูดสัตว์ร้ายเข้ามา คงเป็นเรื่องยุ่งยาก
ซ่งเจี้ยนเวยมองท่าทางคล่องแคล่วของเขา ทั้งเห็นว่าบัดนี้เขาทำงานได้มั่นคงขึ้น อาการบาดเจ็บก็ดีขึ้นวันต่อวัน จึงฉวยโอกาสเอ่ยขึ้น
“เจ้าสอนข้าใช้ไม้ปั่นให้เกิดไฟได้หรือไม่?”
จิ่งเยี่ยนฉือปัดทรายออกจากฝ่ามือ ปลายนิ้วชะงักไปครู่หนึ่ง
“เรื่องก่อไฟ ให้ข้าจัดการก็พอ”
“เช่นนั้นไม่ได้” ซ่งเจี้ยนเวยขยับเข้าไปใกล้เขาหนึ่งก้าว โน้มตัวมอง “ข้าต้องเรียนให้เป็น อย่างน้อยหากวันใดเจ้าไม่อยู่ ข้าจะทำอย่างไร?”
วันใดเขาจะไม่อยู่?
เขาไม่มีทางทิ้งนางไว้ตามลำพังแล้วจากไป
เหตุใดนางจึงคิดเช่นนี้?
แต่บนเกาะร้างแห่งนี้ บางทีอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นวันใดวันหนึ่ง จนทำให้ทั้งสองต้องพลัดพรากจากกันก็เป็นได้
หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ พยักหน้า