จี้หวยซวี่เดินออกมาจากห้องน้ำ ไอน้ำลอยอวลปะปนกับกลิ่นหอมเย็นสดชื่นของสบู่อาบน้ำ
เขาผูกสายคาดเสื้อคลุมอาบน้ำไปพลางเดินไปพลาง นิ้วเรียวยาวชัดเจนทุกข้อ ท่วงท่าไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า ราวกับกำลังเย็บแผลผ่าตัดอย่างประณีต
สายตาเหลือบผ่านเตียงอย่างไม่ตั้งใจ แต่พอจะเบือนหนี กลับรู้สึกลังเลขึ้นมาอย่างประหลาด
หลินเหมี่ยวฟุบอยู่บนเตียง ชุดนอนแทบปกปิดเรือนร่างไว้ไม่มิด ผ้าไหมบางเบาเพียงชั้นเดียวไม่อาจซ่อนส่วนโค้งเว้าอ่อนละมุนได้
แสงไฟอบอุ่นและหรี่ลงต่ำ วงแสงสีเหลืองนวลโอบคลุมตัวเธอ มองดูพร่าเลือนแต่แฝงความนุ่มนวล
ใบหน้าครึ่งหนึ่งจมอยู่กับหมอน เส้นผมยาวสยายเป็นเงาสีเข้มปกคลุมผืนหมอนสีอ่อน ราวกับหมึกหยดลงในน้ำแล้วแผ่ไหลไปอย่างอิสระ แผ่นสะบักที่เปลือยเปล่าขยับขึ้นลงแผ่วเบา ทุกลมหายใจทำให้ผิวเนื้อละเอียดใต้ผิวหนังไหวตาม
รอยแดงระเรื่อหลังจาก “ออกกำลังกาย” ไล่จากหลังใบหูลงไปถึงแผ่นหลัง แผ่เป็นสีชมพูชวนให้ใจเต้น
นั่นคือไออุ่นที่ยังไม่จาง และร่องรอยหลงเหลือหลังคลื่นอารมณ์สงบลง
แววตาของจี้หวยซวี่มืดลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายแทบไม่ทันสังเกต
ผ่านการแลกเปลี่ยนพลังงานกันมาสองรอบ หลินเหมี่ยวเหนื่อยไม่น้อย รอยแดงระเรื่อนั้นกว่าครึ่งเกิดจากความร้อนวูบวาบหลังหมดแรง
เมื่อสติกลับคืนมา เขาก็เบือนสายตา
ดึกมากแล้ว เกินห้าทุ่มไปแล้ว การปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งกลับบ้านตามลำพังยามดึก ต่อให้ไฟถนนสว่างแค่ไหนก็ส่องไม่ถึงทุกซอกมุม อย่างไรก็ไม่ค่อยปลอดภัย จี้หวยซวี่คิดอย่างใส่ใจ
ความคิดนี้ช่วยยับยั้งแรงสั่นไหวลึกเร้นบางอย่างในร่างกายเขาไว้ได้ทันเวลา
เขาหลุบตาลง มือที่กำลังจัดเสื้อคลุมอาบน้ำชะงักไป ปลายนิ้วค้างอยู่ตรงปมสายคาดนานขึ้นอีกชั่วขณะ
เมื่อได้ยินเสียง หลินเหมี่ยวก็ขยับเล็กน้อย กระดูกสะบักเคลื่อนใต้ผิวบาง
เธอไม่ได้พลิกตัว เพียงหันหน้าไปด้านข้าง เสียงแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า “คุณอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?”
“อืม” จี้หวยซวี่ตอบเสียงเรียบ ราวกับทำไปตามหน้าที่
เขายืนอยู่ปลายเตียง มองเธอจากที่สูง
“ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าใช้ห้องน้ำในห้องพักแขกได้”
น้ำเสียงไม่แสดงทั้งการตำหนิและความห่วงใย เป็นเพียงคำบอกกล่าวที่สงบนิ่ง คำเตือนเหมือนคำสั่งแพทย์
หลินเหมี่ยวหลับตาลง ขนตาทอดต่ำทิ้งเงาบาง ๆ ไว้บนเปลือกตา
เธอเหนื่อยจริง ๆ
หลังเลิกงานก็รีบไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของสด จากนั้นยืนรอจี้หวยซวี่อยู่ครึ่งชั่วโมงท่ามกลางแสงสนธยานอกโครงการ ยุงแมลงส่งเสียงหึ่งอยู่ข้างหู เธอเอาแต่ก้มดูโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หน้าจอสว่างขึ้นแล้วก็ดับลง
ในที่สุดก็รอเขากลับมาได้ พอเข้าบ้านตามจี้หวยซวี่ เธอก็ตรงเข้าครัวทันที
ทำกับข้าวสองอย่างกับซุปหนึ่งหม้ออย่างรวดเร็ว กินเสร็จก็เก็บครัว แล้วต่อด้วยกิจกรรมบนเตียงอีกสองรอบ รอบหนึ่งในห้องน้ำ อีกรอบบนเตียง
วันนี้จี้หวยซวี่เร่งร้อนเป็นพิเศษ เธอเพิ่งก้าวเข้าห้องน้ำ เขาก็ตามเข้ามา
เธอถูกพลิกไปพลิกมาจัดท่า ราวกับสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ต้องถูกตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ติดป้ายกำกับ ก่อนจะนำกลับไปวางไว้ที่เดิม
ตอนนี้แค่ขยับนิ้วก็ยังเหนื่อย แม้แต่ปลายลิ้นก็คร้านจะขยับ
“พักสักหน่อยแล้วค่อยไปนะ” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลไม่ต่างจากตัวเธอ ปลายเสียงแผ่วลงอย่างอ่อนล้า “เหนื่อยจัง”
“อืม” คำตอบของจี้หวยซวี่จืดชืดยิ่งกว่าเสียงสะท้อน
เขาหันหลังเดินไปทางประตู มือแตะลูกบิดแล้วชะงัก ก่อนหันใบหน้าครึ่งหนึ่งกลับมา
“ผมยังมีงานต้องทำ
ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย”
หลินเหมี่ยวหลุบตา ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
“ได้ คุณก็พักผ่อนเร็ว ๆ นะ” เธอได้ยินตัวเองตอบ น้ำเสียงสงบนิ่ง สุภาพ เรียบร้อย สมกับเป็นแฟนสาวที่ดีทุกประการ
ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงประตูเปิดแล้วปิดลงดังคลิกเบา ๆ ไม่ต่างจากกิ่งไม้เล็ก ๆ ที่หักสะบั้น
เธอยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย แต่ในดวงตากลับว่างเปล่า
“สรุปแล้ว ฉันยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะค้างที่นี่สักคืน” เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายพูดกับตัวเอง หรือไม่ก็พูดกับประตูที่ปิดสนิทไปแล้ว
เธอผ่อนลมหายใจขุ่นมัวที่อัดแน่นอยู่ในอก แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ความปวดเมื่อยตรงเอวและต้นขาทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวช้าลงไปครึ่งจังหวะ
เธอเม้มปาก ก่อนเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาทีละชิ้น
ปลายนิ้วสัมผัสพื้นเย็นเฉียบ หัวใจก็เย็นวาบตามไปด้วย
ลากร่างกายอ่อนล้าเข้าไปในห้องน้ำ เสียงน้ำดังซ่า ไอขาวลอยกรุ่นบดบังกระจกเงา และทำให้ใบหน้าของเธอพร่าเลือนไปด้วย
หลังอาบน้ำเสร็จ ผมเปียกชุ่มคลออยู่บนไหล่จนคอเสื้อเปียกตาม
กลับเข้าห้องนอน เธอมองผ้าปูเตียงที่ยับยุ่งเหยิง มีทั้งรอยเปียกชื้นจากเหงื่อและกลิ่นอายของคนสองคน
เธอก้มลงดึงผ้าปูผืนเก่าออก เปลี่ยนเป็นผืนสะอาด ปลายนิ้วลูบผ่านเนื้อผ้าที่เรียบตึงอย่างแผ่วเบาและชำนาญ
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็เปิดแอปเรียกรถ หน้าจอแสดงว่ารถน่าจะมาถึงประตูใหญ่ของโครงการในอีกประมาณสิบนาที
เก็บโทรศัพท์ หยิบกระเป๋า แล้วเดินออกไป
ไฟในห้องนั่งเล่นดับสนิท มีเพียงแสงสีขาวเย็นเส้นหนึ่งลอดออกมาจากช่องประตูห้องทำงาน
ชายหนุ่มที่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์กำลังจดจ่อกับการคุยโทรศัพท์ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือพิมพ์แป้นพิมพ์ ตัวอักษรแน่นขนัดบนหน้าจอสะท้อนอยู่บนเลนส์แว่น
บนโต๊ะมีแฟ้มสองเล่ม ปกเขียนว่า “เอกสารที่เกี่ยวข้องกับการผ่าตัดแทรกแซง” และ “รายงานวิเคราะห์กรณีผู้ป่วยพิเศษและกรณีวินิจฉัยผิดพลาด”
หว่างคิ้วของชายหนุ่มฉายแววจริงจังและจดจ่อ จังหวะพูดเนิบช้าแต่เรียบเรียงเป็นลำดับชัดเจน
ส่วนหลินเหมี่ยว แฟนสาวของเขา ถูกกันออกไปจากโลกของเขาโดยอัตโนมัติ ยิ่งไร้ความสำคัญกว่าเอกสารที่จัดเก็บเข้าระบบแล้วเสียอีก ไม่กินพื้นที่ความจำและไม่ดึงดูดความสนใจ
เที่ยงคืนแล้ว บนถนนในหมู่บ้านแทบไม่มีคน ไฟถนนส่องสว่างอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทอดเงาของเธอให้ยาวเรียวไปบนพื้น
ค่ำคืนกลางฤดูร้อนยังคงร้อนอบอ้าว อากาศชื้นเหนียวเหนอะหนะเกาะเคลือบผิวราวกับแผ่นฟิล์มใส ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง
เสียงจักจั่นดังมาจากส่วนลึกของเงาไม้ ร้องต่อเนื่องไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ชวนหนวกหู
หลินเหมี่ยวยิ้มบาง ๆ อย่างขมขื่น
คนเราก็เป็นแบบนี้ จากเคยลำบากพอได้สบายก็ชินง่าย
จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอถึงได้สัมผัสเครื่องปรับอากาศอย่างจริงจัง ก่อนหน้านั้นหลายปี เธอใช้พัดใบตาลในห้องที่หันไปทางทิศตะวันตกของบ้านคุณยาย ผ่านฤดูร้อนแต่ละปีไป
หลังเริ่มทำงาน เธออยู่ในห้องปรับอากาศตลอดทั้งวัน ความสบายจากอุณหภูมิและความชื้นที่คงที่ซึมลึกเข้าสู่กระดูกและเลือด พอออกไปข้างนอกก็รู้สึกไม่สบายตัว รูขุมขนเหมือนถูกอุดตัน เหงื่อซึมออกมาเหนียวเหนอะหนะ
แม้จะรู้ว่าตัวเองพึ่งพาเครื่องปรับอากาศ และรู้ว่านิสัยแบบนี้ไม่ดี แต่เธอก็ไม่อยากเปลี่ยน
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ความเป็นจริงทำให้เธอไม่อยากเปลี่ยน
ก็เหมือนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจี้หวยซวี่
ทั้งที่รู้ว่าความห่างเหินและเย็นชานั้นเป็นเหมือนห้องปรับอากาศที่หนาวเย็นเกินไป เธอถูกแช่แข็งจนมือเท้าเย็นเฉียบไปนานแล้ว แต่ก็ยังหลงใหลในความมั่นคงเพียงมุมหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หวาดกลัวว่าจะก้าวออกนอกประตูแล้วต้องปะทะกับความร้อนระอุที่แผดเผายิ่งกว่า
เธอก้มมองเงาของตัวเอง รอยยิ้มค้างอยู่ตรงริมฝีปากเพียงชั่วขณะ ก่อนจะเลือนหายไปกับสายลมร้อนอบอ้าวยามค่ำคืน
ขึ้นรถแล้ว เธอนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่เบาะหลัง
แสงนีออนหลากสีด้านนอกหน้าต่างรถกะพริบวูบไหวผ่านเปลือกตา ราวกับภาพยนตร์เงียบเรื่องหนึ่ง
กลับถึงห้องเช่าแล้วยังต้องแก้แบบออกแบบอีก กำหนดส่งงานคือวันมะรืน ผู้จัดการกับผู้อำนวยการต่างก็เร่งงาน ภาพร่างเส้นถูกแก้มาแล้วสามรอบแต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจ กลายเป็นก้อนหินใหญ่ที่กดทับอยู่กลางอก
บางทีความเหนื่อยล้าอาจทำให้ใจลอย เธอจึงนึกถึงวันที่ได้รู้จักกับจี้หวยซวี่ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ภาพนั้นเหมือนฟิล์มเก่าที่ถูกกดปุ่มเล่นซ้ำ คมชัดจนเห็นได้ทุกรายละเอียด