“สำเร็จแล้วหรือ?” ลู่ฝานได้กลิ่นหอมโอสถประหลาดที่ลอยออกมาจากเตาหลอม จึงรีบเข้าไปดูใกล้ ๆ
บรรพชนจิ่งลดอุณหภูมิของเพลิงทารกลงเล็กน้อย ก่อนจะโคจรพลังวิญญาณเพื่อหลอมโอสถให้เสร็จสิ้นเป็นขั้นตอนสุดท้าย
กลิ่นหอมโอสถประหลาดอันชื่นใจนั้นยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
“ออกมา!”
บรรพชนจิ่งสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ฝาเตาหลอมพลันเปิดออก โอสถสีทองอร่ามสามเม็ดค่อย ๆ ลอยออกมา!
เมื่อแสงทองจางหายไป ก็เห็นว่าโอสถแต่ละเม็ดมีลวดลายเก้าเส้น ทั้งยังแผ่คลื่นพลังวิญญาณอันรุนแรงออกมา
“นี่คือโอสถแปรทารกเก้าครั้งหรือ?” ลู่ฝานมองโอสถตรงหน้า แววตาฉายประกายยินดีอยู่หลายส่วน
“โอสถที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองช่วงปลายจำนวนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง” บรรพชนจิ่งสะบัดมือ โอสถทั้งสามเม็ดก็ร่วงลงในขวดหยก ก่อนลอยไปอยู่ในมือลู่ฝาน
“หากสือเฟิงเทียนไม่โง่เขลา ก็คงไม่ปฏิเสธโอสถแปรทารกหรอก นี่เป็นสมบัติที่ช่วยให้สำนักเชียนอิ่งมีผู้บำเพ็ญขั้นเทพทารกเพิ่มขึ้นอีกคน” ลู่ฝานเอ่ยช้า ๆ
“เช่นนั้นก็ต้องดูว่าสำนักเสวียนหมิงจะนำสมบัติอะไรออกมา” บรรพชนจิ่งกล่าว
ลู่ฝานไม่สนใจว่าสำนักเสวียนหมิงจะนำสมบัติอะไรออกมา ต่อให้เป็นสมบัติใด ก็ไม่มีทางกลบประกายของโอสถแปรทารกกับยาบำรุงวิญญาณของเขาได้
ถึงอย่างไร ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมทุ่มทุนมหาศาลได้
“ชักช้าไม่ได้แล้ว ออกเดินทางกันเถิด” ลู่ฝานกล่าว
“ไปกันเถอะ ไปพบเจ้าปีศาจเฒ่าสือสักหน่อย” บรรพชนจิ่งยกมือขึ้น ปล่อยเรือเหาะลำหนึ่งออกไปจอดนิ่งอยู่นอกลานฝึก
ลู่ฝานพาเย่หลิงซีขึ้นเรือเหาะ จากนั้นเรือก็พุ่งทะยานไปยังสำนักเชียนอิ่งทันที
เวลานี้เย่หลิงซียืนอยู่หัวเรือ แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่สีหน้ากลับเผยความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตเห็น