เยว่เหยาเห็นลู่ฝานในชั่วขณะนั้น แววตาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ นางนึกว่าตนกำลังฝันไป ถึงกับขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อยืนยัน!
“สหายเต๋าหลี่ เป็นท่านจริง ๆ ด้วย! ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่? เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้!” น้ำเสียงของเยว่เหยาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความยินดีในใจแทบเอ่อล้นออกมา
“ข้าก็อยากถามเจ้าเหมือนกัน หลังจากร่ำลากันที่เกาะกลางทะเลสาบของปรมาจารย์ชื่อชาดแล้ว เหตุใดเจ้าจึงมาทะเลทรายไร้สิ้นสุดได้?” ลู่ฝานมองเยว่เหยาด้วยความเหลือเชื่อ
หากอยู่ที่ชางหลาน ต่อให้ลู่ฝานพบเยว่เหยา ก็คงไม่ประหลาดใจหรือยินดีมากนัก ทว่าที่นี่กลับเป็นทะเลทรายไร้สิ้นสุด!
ในบรรดาความยินดีใหญ่หลวงสี่ประการของชีวิต คงไม่มีสิ่งใดเกินกว่าการพบสายฝนยามแล้งจัด ได้พบคนคุ้นเคยในต่างถิ่น คืนเข้าหอ และวันสอบได้ตำแหน่ง
เดิมทีเมื่อลู่ฝานมาถึงทะเลทรายไร้สิ้นสุด เขาก็รู้สึกอ้างว้างยิ่งนัก ผู้คนและเรื่องราวที่คุ้นเคยแทบหาไม่ได้ที่นี่ แต่การปรากฏตัวของเยว่เหยากลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นคุ้นเคย เป็นความผูกพันในฐานะคนต้าเหยียนเช่นเดียวกัน
“ข้า... เฮ้อ เรื่องนี้ยาวนัก” เยว่เหยาถอนหายใจอย่างจนใจ จากนั้นก็เล่าทุกสิ่งตั้งแต่เหตุที่นางมาถึงที่นี่ ไปจนถึงเรื่องที่ประสบพบเจอให้ฟัง
ลู่ฝานอดทนฟังจนจบ และอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าเยว่เหยาช่างกล้าหาญยิ่งนัก ถึงกับติดตามผู้บำเพ็ญอิสระหลายคนบุกเข้ามาในทะเลทรายไร้สิ้นสุด ทั้งยังมีชีวิตมาถึงที่นี่ได้ นับว่าไม่ง่ายเลย
“เซียนจื่อเยว่เหยา ตอนนั้นเจ้าไม่ควรมาทะเลทรายไร้สิ้นสุดจริง ๆ สถานการณ์ที่นี่ซับซ้อนกว่าที่พวกเราคิดมาก เกรงว่าเจ้าจะบรรลุขั้นแก่นทองได้ยาก” ลู่ฝานส่ายหน้าแล้วกล่าว