“นี่! เป็นไปได้อย่างไร!”อี๋คูซ่านเหรินจ้องมองผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะกลางทั้งสามที่ตายอย่างอนาถ สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา ในใจทั้งตกตะลึงและกำลังคำนวณแผนการต่อจากนี้
อย่างไรเสีย เขาเพิ่งถูกกักตัวไว้เพียงเวลาครึ่งก้านธูปเท่านั้น! ต่อให้เป็นตัวเขาเอง ก็ยังไม่มีทางจัดการผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะกลางสามคนได้ในเวลาอันสั้นเช่นนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะสู้ชนะหรือไม่
เมื่อเห็นว่าลู่ฝานรับมือได้ยาก อี๋คูซ่านเหรินก็เก็บสมบัติวิเศษประจำกายซึ่งเป็นดาบบินลงทันที ก่อนสะบัดมือปลดลูกประคำที่คล้องคอออกมา ดูคล้ายจะเป็นสมบัติวิเศษของพุทธศาสนาสักชนิด?
“ไอ้หนู กล้าล่วงเกินข้า นับว่าเส้นทางบำเพ็ญของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว! จงรับสมบัติโบราณ ลูกประคำพุทธะของข้าไป!” อี๋คูซ่านเหรินขว้างลูกประคำพวงนั้นออกไปทันที!
ฟู่!
ชั่วพริบตาถัดมา ลูกประคำก็แยกออกเป็นเม็ด ๆ หลายสิบเม็ดเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ ดุจดาวตกพุ่งตรงไปยังลู่ฝาน!
เมื่อต้องเผชิญกับลูกประคำที่ถาโถมเข้ามาราวกับปกคลุมฟ้าดิน ลู่ฝานก็ยกมือเรียกเข็มทิศทรายออกมาทันที!
เมื่อพลังวิญญาณไหลเข้าสู่เข็มทิศทราย เม็ดทรายวิญญาณจำนวนมากก็ลอยออกมา กวาดเอาทรายเหลืองบนพื้นขึ้นมาด้วย แล้วก่อเป็นกำแพงทรายเหลืองสูงตระหง่านตรงหน้าลู่ฝานในชั่วพริบตา!
ปัง ๆ ๆ!
ลูกประคำเหล่านั้นพุ่งชนกำแพงทรายเหลือง ก่อนจะจมเข้าไปด้านในทันที!
ช่างประหลาดนัก ลูกประคำนี้ดูทรงพลังมหาศาล แต่เมื่อโจมตีออกมาจริง ๆ กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง?
“สมบัติโบราณมีอานุภาพเพียงเท่านี้หรือ?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล