เมื่อเห็นปีศาจศพเสวียนหลิงโผทะยานเข้ามา หลี่มู่ซวงรีบยกมือร่ายเคล็ด ใช้พลังเวทอันริบหรี่กระตุ้นค่ายกลเจ็ดดาว
เห็นเพียงตลับหมึกเส้นด้ายเปล่งประกายสีทองอ่อน ก่อเกิดเป็นค่ายกลกักขัง หมายจะสะกดปีศาจศพเสวียนหลิงตนนี้ไว้
ทว่าค่ายกลเจ็ดดาวเป็นเพียงค่ายกลสามัญชน อาศัยพลังเวทเพียงน้อยนิดค้ำจุน อย่าว่าแต่จะกักขังเลย สำหรับปีศาจศพเสวียนหลิงขั้นแก่นทองช่วงปลายแล้ว ต่อให้เกาก็ยังไม่คัน...
“โฮก!”
ปีศาจศพเสวียนหลิงคำรามก้อง ไม่สนใจค่ายกลเจ็ดดาวแม้แต่น้อย พุ่งตรงลงมายังมนุษย์ธรรมดาเบื้องล่าง
“นี่...เป็นไปได้อย่างไร!” หลี่มู่ซวงเห็นค่ายกลเจ็ดดาวที่เคยใช้ได้ผลทุกครั้งถูกเมินเฉย ใบหน้างามพลันซีดเผือดด้วยความตกใจ
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดราชสำนักส่งผู้ปราบปีศาจไปมากมาย แต่กลับไม่มีใครรอดชีวิต นี่มิใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือได้เลย!
ในจังหวะที่ปีศาจศพเสวียนหลิงทะลวงค่ายกลเจ็ดดาวและพุ่งเข้ามา
หึ่ง!
ชั่วพริบตา ม่านพลังวิญญาณสายหนึ่งพลันทอดลงมาจากฟากฟ้า คุ้มครองทุกคนไว้ภายในทันที
หลี่มู่ซวงหันไปมอง พบว่าลู่ฝานกำลังร่ายเคล็ดด้วยมือข้างเดียว พลังวิญญาณรอบกายพลุ่งพล่าน ราวกับเซียนแท้จุติลงมายังโลกมนุษย์!
“เจ้า...เป็นเซียนจริง ๆ!” หลี่มู่ซวงตะลึงงันไปทั้งคน
นางจับคนมาเป็นกำลังพล แต่กลับไปจับเซียนเข้าเสียได้หรือ?
ไม่ใช่แค่นางเท่านั้น มนุษย์ธรรมดารอบข้างต่างตาค้างกันไปหมด
“ข้า...ได้พบเซียนแล้ว!”
“นี่...นี่คือเซียนหรือ!?”
มนุษย์ธรรมดาเหล่านั้นพากันคุกเข่าลงโขกศีรษะตรงนั้น สำหรับพวกเขา เซียนก็คือเซียน มีอิทธิฤทธิ์ยิ่งใหญ่ถึงขั้นย้ายภูเขาถมทะเล พลิกแม่น้ำให้ไหลย้อนกลับได้ บรรพบุรุษต้องสั่งสมคุณความดีมามากมายเพียงใด จึงจะมีวาสนาได้พบสักครั้ง!