ยามนี้นักพรตสันโดษเฮยสือดูคล้ายจะจนหนทางแล้ว ถึงขั้นสาบานด้วยหัวใจแห่งมหาเต๋า หวังให้ลู่ฝานช่วยเหลือ
นักพรตสันโดษเฮยสือจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ ต่อให้ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะแรกคนใดโผล่มา ก็สามารถปลิดชีพเขาได้อย่างง่ายดาย
「ผู้อาวุโส ที่นี่แห้งแล้งรกร้าง ท่านจะให้ข้าไปล่าสัตว์อสูรที่ใดหรือ?」ลู่ฝานแบมือกล่าว
แม้นักพรตสันโดษเฮยสือจะขอให้เขาช่วยล่าสัตว์อสูร แต่คงไม่ปล่อยให้เขาพ้นระยะญาณทิพย์ไปง่าย ๆ กระนั้นลู่ฝานกลับไม่สัมผัสถึงปีศาจทรายในรัศมีร้อยลี้เลย เรื่องนี้จึงจัดการได้ยากอยู่บ้าง
「ข้ายังมียาล่อสัตว์อสูรอยู่หลายเม็ด เจ้าเพียงกระตุ้นยานี้ด้วยพลังวิญญาณตรงช่องลมบนเนินทราย กลิ่นของมันจะลอยไปไกลหลายร้อยลี้ มีผลอย่างยิ่งต่อสัตว์อสูรที่ต่ำกว่าขั้นหก」ขณะกล่าว ยาสามเม็ดที่ส่งกลิ่นหอมประหลาดก็ลอยออกมาจากถุงเก็บของของนักพรตสันโดษเฮยสือ ก่อนตกลงในมือของลู่ฝาน
รับยาไว้แล้ว ลู่ฝานก็จนปัญญาอยู่บ้าง ดูท่าตนคงปฏิเสธไม่ได้เสียแล้ว
ช่างเถิด ในเมื่อ นักพรตสันโดษเฮยสือสาบานด้วยหัวใจแห่งมหาเต๋าแล้ว เช่นนั้นเขาก็ช่วยอีกฝ่ายสักหน่อย ล่าแก่นปีศาจสักสามสี่เม็ด แล้วตนจะได้จากไปอย่างปลอดภัยด้วย
จากนั้นลู่ฝานก็ถือยาเดินไปยังเนินทรายแห่งหนึ่งซึ่งมีระดับสูงกว่า เขาหยิบยาออกมาเม็ดหนึ่งแล้วกระตุ้นด้วยพลังวิญญาณ ทันใดนั้นยาก็เริ่มระเหย กลิ่นอาศัยลมแรงที่ยังไม่สงบสนิทลอยไปยังแดนไกล
ระหว่างนั้นลู่ฝานนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนเนินทราย การรอคอยครั้งนี้กินเวลานานถึงหนึ่งวันเต็ม