ศึกใหญ่ระหว่างสำนักกระบี่กับสำนักกระบี่เสวียนหยาง ย่อมต้องสู้กันจนกว่าจะมีฝ่ายหนึ่งล้มตาย
การประลองที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ โดยทั่วไปสำนักกระบี่คงไม่ปล่อยให้หวังชิงจู๋เสี่ยงอันตรายเป็นแน่ เพราะหากนางถูกสังหาร สมบัติวิเศษประจำกายที่บ่มเพาะอยู่ภายในร่างก็ย่อมสูญสิ้นไปด้วย
แต่สิ่งที่ลู่ฝานไม่คาดคิดก็คือ กู่ซินถึงกับพาหวังชิงจู๋มาด้วยจริง ๆ!
ฆ่าคนยังไม่พอ ยังคิดทำลายจิตใจอีก!
ขณะที่ลู่ฝานมีสีหน้าหม่นคล้ำ เรือเหาะลำมหึมาก็หยุดลอยกลางอากาศเหนือประตูสำนักกระบี่เสวียนหยางในฉับพลัน
ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดสามคนซึ่งมีกู่ชางหมิงเป็นผู้นำยืนอยู่ที่หัวเรือ ด้านหลังพวกเขามีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองถึงหกคน!
ลู่ฝานมองไปยังหวังชิงจู๋ซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองได้อย่างแม่นยำ!
“ลู่ฝาน!” หวังชิงจู๋เองก็สังเกตเห็นลู่ฝาน แววตาของนางพลันซับซ้อนขึ้นมา
ภาพนี้ย่อมไม่พ้นสายตาของกู่ซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาเผยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนกล่าวว่า “ศิษย์รักของข้า คนแซ่ลู่ผู้นั้นคือตัวการที่สังหารศิษย์พี่ศิษย์น้องของเจ้า คราวนี้อาจารย์พาเจ้ามา ก็หวังให้เจ้าลงมือสังหารโจรผู้นี้ด้วยตนเอง เพื่อล้างแค้นให้กู่เฉินกับกู่ซั่ว หากทำสำเร็จ อาจารย์ย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังชิงจู๋กำหมัดแน่น เล็บจิกฝังเข้าไปในเนื้อ นางกัดฟันกรอดและจ้องกู่ซินด้วยความแค้นล้นฟ้า!
นางอยากขัดขืน อยากดิ้นรน แต่เมื่อเห็นแววตาหยอกเย้าของกู่ซิน หวังชิงจู๋ก็ได้สติขึ้นมาบ้าง
ยามนี้นางถูกกู่ซินควบคุมราวกับหุ่นเชิดที่ถูกชักใย ไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย...
ทำได้เพียงข่มโทสะเอาไว้ ความสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรงที่ถาโถมเข้ามาทำให้นางไม่มีแรงแม้แต่จะขยับ